Oliver Nelson with Eric Dolphy: Straight Ahead [Clear Vinyl 1LP]

Post Bop / Modal Jazz / Free Jazz
premiera polska: 2025-05-28
kontynent: Ameryka Północna
kraj: USA
opakowanie: Singlefoldowe etui
opis:
pablosreviews.blogspot.com - ocena 8/10
Niespełna tydzień po sesji nagraniowej "The Blues and Abstract Truth", 1 marca 1961 roku, Oliver Nelson i Eric Dolphy wrócili do studia Rudy'ego Van Geldera, by zarejestrować kolejny materiał. Tym razem towarzyszyli im pianista Richard Wyands, basista George Duvivier i perkusista Roy Haynes, natomiast rolę producenta pełnił Esmond Edwards. Wszyscy współpracowali ze sobą już przy okazji albumu "Screamin' the Blues" Nelsona (nagranego w maju 1960, wydanego na początku 1961 roku), a niektórzy mieli okazję pracować ze sobą już więcej razy, więc sesja odbyła się w błyskawicznym tempie. Według eseju Joego Goldberga z okładki albumu, nagrania nie trwały nawet trzech godzin - muzykom tak świetnie się razem grało, że całość została zarejestrowana w jednym podejściu.
Pięć premierowych kompozycji autorstwa Nelsona, a także interpretacja kompozycji "Ralph's New Blues" Milta Jacksona, są utrzymane w charakterystycznym dla tamtych czasów, hardbopowym stylu. Sekcja rytmiczna energetycznie swinguje, a saksofoniści grają typowe dla tego stylu, chwytliwe tematy. Jednak Dolphy przemyca tu też sporo mniej konwencjonalnych rozwiązań, zapewne zainspirowanych jego niedawną sesją z Ornette'em Colemanem (pod koniec grudnia 1960 brał udział w nagrywaniu przełomowego "Free Jazz: A Collective Improvisation"). Czy to grając bardzo ekspresyjne, niemal freejazzowe solówki na alcie (np.. "Six and Four", tytułowy "Straight Ahead"), czy wzbogacając brzmienie dość agresywnymi partiami klarnetu basowego ("Images", "Ralph's New Blues", "111-44") lub subtelnymi dźwiękami fletu (w łagodniejszych momentach zbudowanego na dynamicznych kontrastach "Mama Lou"). Nie da się zaprzeczyć, że to właśnie obecność Erica sprawia, że album wyróżnia się na tle dziesiątek innych z tamtych czasów, brzmi bardzo nowocześnie i nowatorsko. Pozostali muzycy raczej nie wychodzą poza hardbopową konwencję. Jednak ich partie doskonale uzupełniają się z grą Dolphy'ego. Na szczególne wyróżnienie zasługuje moim zdaniem Duviver, który nie ogranicza się tylko do wspólnego swingowania z resztą sekcji rytmicznej, ale też kilkakrotnie prezentuje się jako sprawny solista. Oczywiście, Haynes i Nelson to również muzycy z wysokiej półki, o czym wielokrotnie udaje im się przypomnieć.
Choć na "Straight Ahead" liderem i głównym kompozytorem jest Oliver Nelson, o sile tego wydawnictwa stanowią przede wszystkim pomysły i gra Erica Dolphy'ego. Jego niezwykle nowoczesne i innowacyjne podejście sprawia, że nie jest to tylko jeden z licznych albumów hardbopowych, lecz bardzo kreatywne i postępowe dzieło (choć, oczywiście, nie w takim stopniu, jak wydany w tym samym roku "Free Jazz…"). Polecam zarówno miłośnikom bopu, jak i bardziej ambitnych odmian jazzu.
autor: Paweł Pałasz

Editor's info
One of the most underrated jazz musicians of all time, Oliver Nelson’s career was cut short by a fatal heart attack at the age of 43. Before his death, however, he produced a body of work that is still highly regarded and continues to attract new devotees on a regular basis. Straight Ahead was originally released in 1961 and is considered one of the best albums issued under his name. The key component in this recording is his collaborations with Eric Dolphy, the master saxophonist, the duets giving the album its overall warm feel. There’s a mix of tempos throughout, making this an exceptional album from start to finish.

muzycy:
Oliver Nelson - alto saxophone, tenor saxophone, clarinet
Eric Dolphy - alto saxophone, bass clarinet, flute
Richard Wyands - piano
George Duvivier - double bass
Roy Haynes - drums

utwory:
A1. Images
A2. Six And Four
A3. Mama Lou
B1. Ralph's New Blues
B2. Straight Ahead
B3. 111-44

wydano: Sep 30, 2022 (1961)
nagrano: Recorded At Van Gelder Studio, Englewood Cliffs, New Jersey, March 1, 1961