search

MMM Quartet - Joëlle Leandre, Urs Leimgruber, Fred Frith, Alvin Curran: Oakland / Lisboa

66,99 zł
Brutto
Ilość

 

Polityka prywatności

 

Zasady dostawy

 

Zasady reklamacji

Avant Jazz / Free Improvisation / Avant-Garde
premiera polska:
2016-08-19
opakowanie: digipackowe etui
opis:

multikulti.com:
O brzmieniu tego kwartetu tak naprawdę decydują dwie osobowości kontrabasista Joëlle Léandre oraz grający tu na gitarze Fred Frith.

Joëlle Léandre stoi w pierwszym szeregu wpływowych postaci współczesnej muzyki klasycznej. Dla Leandre utwory tworzyli m.in. John Cage, czy włoski kompozytor i surrealista Giacinto Scelsi. Pochodząca z Prowansji artystka ma w swoim dorobku współpracę z Ensemble InterContemporain Pierre’a Bouleza, czy wielkim rewolucjonistą współczesnego baletu, Mercem Cunnighamem. Léandre muzyczną edukację rozpoczęła od nauki gry na flecie i fortepianie. Jednak, za namową nauczyciela muzyki, zdecydowała się poświęcić się kontrabasowi. Po nauce w paryskim konserwatorium, Léandre otrzymała stypendium, które umożliwiło jej dalszą edukację w Nowym Jorku w czasie, gdy artystyczna scena miasta była wciąż niezwykle płodna i nowatorska. To właśnie tam zetknęła się z pionierską twórczością tzw. szkoły nowojorskiej: Mortona Feldmana, twórcy „otwartej formy” Earle’a Browna, czy wspomnianych już Giacinto Scelsiego czy Johna Cage’a. Ten ostatni w życiu Léandre miał odegrać niebagatelną rolę. Twórcę „Imaginary Landscape No. 4” Léandre wspomina: „John Cage pozostanie na zawsze moim duchowym ojcem. Sprawił, że zaczęłam słuchać świata wokół mnie, pozwoliłam być dźwiękowi tym czym w istocie jest. Dał mi pewność siebie, Był też pierwszym, na którego twarzy dostrzegłam uśmiech po wykonaniu mojej kompozycji „Taxi” (1981) w auli Columbia University. Wciąż to pamiętam!”. Gdy przychodzi do doboru muzycznych środków, Léandre nie boi się eksperymentu. Francuzka ma na swoim koncie jeden z najdziwniejszych, nawet jak na standardy muzyki improwizowanej, albumów. „Les domestiques”(1988) – album nagrany wspólnie z Jonem Rosem, stanowi nie więcej niż zestaw dźwięków wydawanych przez przedmioty codziennego użytku. Już sama okładka zwiastowała, co nas czeka. Na rozstawionej obok garnków patelni leżał miniaturowy kontrabas. Léandre jest także członkinią European Women’s Improvising Group, zwanej wcześniej Feminist Improvising Group – pierwszej w historii kobiecej grupie grającej muzykę improwizowaną.

Fred Frithjest Brytyjczykiem. Już od 5 roku życia uczył się grać na skrzypcach, ale w wieku 13 lat rozpoczął także naukę gry na gitarze. Jego pierwszym zespołem była szkolna grupa The Chaperones wykonująca utwory takich grup jak The Shadows i The Beatles. Jednak usłyszenie muzyków bluesowych (m.in. Alexisa Kornera) całkowicie zmieniło jego nastawienie do muzyki i podejście do gry na gitarze. The Chaperones stali się zespołem bluesowym. Równocześnie interesował się także muzyką etniczną z całego świata.

W 1968 Frith rozpoczął studia na uniwersytecie w Cambridge, gdzie poszerzył swoje horyzonty muzyczne zapoznając się z ideami Johna Cage'a i Franka Zappy. Z zaprzyjaźnionym studentem Timem Hodgkinsonem, grającym na instrumentach klawiszowych i dętych, założył w 1968 zespół Roger Bacon, który grał w stylu 'dada blues'. W październiku 1968 zmienili nazwę na Henry Cow. Zespół ten stał się główną grupą ówczesnej awangardy bryjskiej i przetrwał do 1978 z dorobkiem 6 oficjalnych albumów. W 1974 Frith wydał swój pierwszy solowy album Guitar Solos zawierający 8 całkowicie improwizowanych utworów wykonywanych na specjalnie przerobionych gitarach 'na żywo', bez żadnych późniejszych ingerencji technicznych w nagrania.

Po zakończeniu działalności Henry Cow, trzech muzyków tego zespołu (Fred Frith, Dagmar Krause i Chris Cutler) założyli grupę Art Bears, która po wydaniu trzech znakomitych płyt zakończyła działalność w 1981. W 1980 ukazał się drugi solowy album Fritha Gravity. Został on nagrany ze szwedzką grupą Samla Mammas Manna (członkiem organizacji założonej przez muzyków Henry Cow – Rock in Opposition – RIO) i amerykańską grupą The Muffins. Album ten wykazał odejście Fritha od ścisłych intelektualnych struktur i orkiestracji Henry Cow i Art Bears w stronę muzyki swobodniejszej, związanej z folkiem a nawet muzyką taneczną. W 1979 Frith przeprowadził się do Nowego Jorku i stał się współzałożycielem ruchu awangardowych muzyków znanego pod nazwą New York Downtown Jazz Scene. Brał udział w niezliczonych projektach muzycznych grając i nagrywając z takimi muzykami jak Tom Cora (zm. 9. 4. 1998), Henry Kaiser, Zeena Parkins, Eugene Chadbourne, Ikue Mori, John Zorn, Rene Lussier i grupami muzycznymi: Material (1980), Massacre (1981), Skeleton Crew (1982), Duck & Cover (1983-4), Curlew (1983), Frith & Lussier (1986), French, Frith, Kaiser, Thompson (1987-1990), State of War (1989), Keep the Dog (1989-1992), Naked City (1989-1993), Death Ambient (1998), Maybe Monday (1998), Jad Fair i innymi. Niektóre z tych projektów kontynuowane są do dnia dzisiejszego (np. trio Massacre).

W latach 90. Frith zaczął pisać muzykę taneczną, filmową i teatralną oraz kontynuował wydawanie swoich solowych albumów. Skomponował także wiele utworów dla innych wykonawców zarówno indywidualnych jak i grup muzycznych. Nie stracił kontaktu ze swoimi przyjaciółmi z Henry Cow: Chrisem Cutlerem, Timem Hodgkinsonem i Lindsay Cooper, z którymi zrealizował wiele projektów. W grudniu 2006 r. wystąpili nawet jako trio w klubie The Stone w Nowym Jorku. Po dwuletnim pobycie w Niemczech (żona Fritha fotografik Heike Liss jest Niemką) i we Francji (wykładał kompozycję w L'Ecole Nationale de Musique w Villeurbanne) osiedlił się w 1997 w Kalifornii. Jest profesorem kompozycji w Mills College w Oakland w Kalifornii.

To właśnie na ich interakcji zasadza się napięcie i niesamowitość tej muzyki. Pozostałą dwójkę muzycznych partnerów można by tu zestawiać dowolnie i wyobrazić sobie kogokolwiek innego na saksofonach i perkusji. Nie oznacza to jednak w żadnym razie ubóstwa muzyki, nic z tych rzeczy - póki oś Leandre-Frith działa, mogą zagrać z kimkolwiek i będzie to współczesna improwizacja absolutnie niesamowitych lotów. A póki co są w naprawdę wielkiej formie...
Editor's info:
This is powerful music, even dangerous. Not just because of this quartet’s name - MillsMusicMafia (aka MMM) - which offers some irreverent tendencies among its musicians. It is dangerous because of its suggestive power on us, a power that transcends the music, forming it into a deep spiritual experience one that may motivate us to kick out habits, beliefs, even regimens. Eyal Hareuveni, excerpt from the liner notes

muzycy:
Joëlle Léandre: double bass
Fred Frith: electric guitar
Alvin Curran: piano, synthesizer, samples
Urs Leimgruber: tenor saxophone, soprano saxophone

utwory:
1. Belem (15:36)
2. Millsmont (12:35)
3. Bario Alto (3:51)
4. Maxwell Park (13:17)
5. Alfama (7:45)

total time - 53:04
wydano: 2015
more info: www.roguart.com

ROG0063

Opis

Wydawca
Rogue ART (FR)
Artysta
MMM Quartet [Joëlle Leandre / Urs Leimgruber / Fred Frith / Alvin Curran]
Nazwa
Oakland / Lisboa
Zawiera
CD
chat Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.