Max Johnson Quartet w/Ingrid Laubrock, Mat Maneri, Tomas Fujiwara: The Prisoner

Avant Jazz / Free Improvisation / Avant-Garde
premiera polska: 2014-09-05
kontynent: Ameryka Północna
kraj: USA
opakowanie: Jewelcaseowe etui
opis:
multikultiproject.blogspot.com; 2014-09
"Max Johnson, kontrabasista i improwizator, stworzył swój nowy projekt "The Prisoner" zainspirowany brytyjskim serialem futurystycznym pod tym samym tytułem powstałym w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Nie jest pierwszym muzykiem, dla którego był on źródłem inspiracji - odwoływali się do niego przed nim m.in. The Clash, Iron Maiden, jak i awangardowy kompozytor David Shea. Johnson do swojego kwartet zaprosił muzyków świetnie mu znanych, z którymi nie raz już w przeszłości miał okazję współpracować - saksofonistkę Ingrid Laubrock, altowiolistę Mata Maneri'ego' i perkusistę Tomasa Fujiwarę. Suitę zaś zbudował odwołując się do poszczególnych odcinków serii i przywołując mające w nich miejsce sytuacje.

Amerykański kontrabasista starał się przede wszystkim oddać charakter tamtego serialu - jego melancholię i nieco medytacyjny charakter. Lata sześćdziesiąte to był czas, gdy na ekranie wszystko toczyło się o wiele wolniej niż dzisiaj, a efektów specjalnych właściwie nie było. Wielką rolę natomiast odgrywało światło i nastrój. I właśnie do tego najsilniej odwołuje się Max Johnson. Serial był dosyć złożony i to również odgrywa niemałą rolę w muzyce Johnsona - pozostawia on bowiem dużą swobodę partnerom, zdając się na ich doświadczenie i wyczucie nastroju oraz formy. A że znają się wszyscy świetnie i myślą - w gruncie rzeczy dosyć podobnie - w niezwykle spójny sposób potrafią oddać klaustrofobiczny charakter tamtej filmowej produkcji.

W niektórych odcinkach serialu - jak opisuje to Johnson - były dosyć brutalne epizody. W tych częściach (np. "No.24 Hammer into Anvil"), lider celowo uwalnia muzykę od szkieletu kompozycji, czuwając bardziej nad nastrojem muzyki niż nad jej formą czy nawet strukturą. Zdaje się na intuicję swoich partnerów i nie zawodzi się w najmniejszym nawet stopniu. Świetnie potrafią oni bowiem budować napięcie i oddać ducha opowieści budując napięcie w poszczególnych częściach (odcinkach), jak i na całej płycie. To album na którym wiele, bardzo wiele rzeczy odkrywa się przy ponownych przesłuchaniach, i dzięki temu cieszyć się nim można przez długi, długi czas. Polecam gorąco."
autor: Józef Paprocki

jazzarium.pl; ocena: * * * *
Nic raczej nie zdziwi tego, kto wie, jakie możliwości dla muzyków kreatywnych przedstawia miasto Nowy Jork. Sęk jednak tkwi głównie w tym, aby umieć owe możliwości dobrze wykorzystać, a wówczas sprawy mogą potoczyć się naprawdę szybko. Max Johnson nie traci czasu na pewno.

Młody kontrabasista wybiega mocno do przodu - w wieku niespełna 24 lat może się poszczycić resume godnym dużo starszych kolegów, a doświadczenia ani szkolnej edukacji w żadnym razie mu nie brak. Znajdując się nieustannie w trasie koncertowej (a na koncie ma już około 1000 występów) pojawiał się u boku muzyków takich jak John Zorn, Anthony Braxton, Muhal Richard Abrams czy Mary Halvorson. Od wydania debiutanckiej, nagranej w kwartecie z Markiem Whitecage'm, Stevem Swellem i Tyshawnem Soreyem autorskiej płyty (która ukazała się zresztą nakładem Not Two Records) minęły co prawda dwa lata, ale bieżący 2014 rok to dla Maxa Johnsona czas prawdziwej ofensywy wydawniczej: The Prisoner jest bowiem jednym z trzech albumów, które w przeciągu zaledwie sześciu miesięcy zdążyły się ukazać.

Kwartet, w którego skład poza liderem wchodzą Ingrid Laubrock na tenorze, Mat Manieri na altówce oraz perkusista Tomas Fujiwara składają tu swego rodzaju hołd brytyjskiemu serialowi z lat 60-tych o tytule The Prisoner właśnie, i choć ważkim kontekstem jest wobec powyższego ścieżka dźwiękowa jak i fabuła owego show, to fakt ten nie powinien zaciemniać odbioru muzyki tym, którzy serialu nie mieli okazji zobaczyć. Skomponowane przez Johnsona, nader luźno traktujące muzyczne struktury utwory są w istocie swobodną wypowiedzią artystów, którzy od daleko idącej improwizacji bynajmniej nie uciekają. Mając w dużej mierze wolną rękę nie nadużywają jednak wrażliwości bardziej uczulonych na gwałtowne przemiany i ekstremalne rozwiązania słuchaczy – zamiast tego rozsnuwają wypowiedź, która przybiera formę cierpliwie konstruowanej medytacji. Do stworzenia koherentnej całości czasami wystarcza dosłownie kilka dźwięków dołożonych od każdego z muzyków i także dzięki temu The Prisoner jest albumem o bardzo przejrzystym brzmieniu. Śledzenie ścieżki każdego z instrumentów z osobna nie stanowi tu wyzwania, co może być formą rozrywki dla tych, którzy lubią w spokoju podobne rzeczy śledzić i czyni muzykę w dużym stopniu relaksującą. Sama konstrukcja znamionuje klasyczne wykształcenie autora materiału, który mimo iż może sprawiać wrażenie ciągłych wzajemnych podchodów pomiędzy artystami, w istocie jest szyty na miarę, zaś zespół cechuje spora dyscyplina. Oszczędność ta jest szlachetnego sortu a i nie pozbawia słuchacza elementu niespodzianki, co może zachwiewa czasami harmonię muzyki, ale wielbicieli podobnie stonowanych, rozległych form pozostawia w zaciekawieniu do samego końca.
Autor: Piotr Rudnicki

allaboutjazz.com:
"Double bassist Max Johnson's new suite The Prisoner is inspired by the futuristic British cult TV series from the end of the sixties by the same name. This series was a source of inspiration for many artists, among them The Clash, Iron Maiden, and avant-garde sound artist David Shea. New York-based Johnson assembled a quartet of like-minded improvisers—tenor saxophonist Ingrid Laubrock, viola player Mat Maneri, and drummer Tomas Fujiwara, all in powerful performances—for an updated sonic meditation on the themes of the series. The seven pieces refer to characters in the series, all called by numbers, and situations from the series episodes.

The chamber, melancholic spirit of the music and its loose interplay charge it with the claustrophobic, mysterious feeling of the original series. Though the pieces are composed and Johnson stressed a thematic progression, there is a lot of freedom for each musician to push its own course. This kind of openness colors the music in conflictual dynamics, emphasizes the tension and the stress of being monitored by an enveloping surveillance and the loneliness among the conforming population of the isolated village-prison portrayed in the original series.

"No.24 Hammer into Anvil" is one of the best realized pieces. It refers to one of the most violent episodes and alternates between spare, threatening free-form texture where all are busy shaping their own loosely connected sounds and nervous, brutal sonic attacks. All forms and each musician with their distinct voices mirror and intensify the emotional uncertainty and troubled atmosphere of the episode. Other pieces as "The New Number 2," and as the series itself, offer an unsettling, enigmatic emotional impact. This open- ended piece leaves the listener contemplating about its mixed messages.

Arresting, multi-layered suite that demands repeated listening."
autor: Eyal Hareuveni


improvisedblog.blogspot.com
I’ve never watched The Prisoner, the 1967-68 British TV series that starred Patrick McGoohan as a secret agent help captive by a mysterious organization, but I know it has reached iconic status over the years. Bassist Max Johnson, who recently released the excellent The Invisible Trio, has composed a tribute to the series that plays as an extended suite.

It begins slowly, almost hesitantly, as if in a fog, with long tones from the bass and viola. Then Ingrid Laubrock sounds a siren, or perhaps a clarion call, and the first theme of the album emerges.

The rest of The Prisoner alternates between composed and improvised sections, but even in the freer passages there’s always something anchoring the music - a rhythm, a bass line, a repeating figure - that provides some structure but doesn’t sacrifice the feeling that the musicians generate. There are some exciting passages where free-form explorations suddenly transition into theme statements with a swinging pulse, and then take a right turn in another direction. You never know what’s coming next, which from what little I know of the plot of the show is probably what is intended.

This is a record that you can listen to one or twice and enjoy, but as you dig deeper more layers reveal themselves. Johnson constructs some interesting textures with just four instruments, and as you might expect everyone is stellar. Ingrid Laubrock can wax lyrically, reminding me of Mark Turner in spots, and then go totally abstract, utilizing extended techniques. Mat Maneri might be the most immediately recognizable string player around, and he and Johnson create a dense thicket of sound, possibly mirroring the confusion and uncertainty that plagued McGoohan’s character Number 6. Tomas Fujiwara has never been better, accenting the music perfectly and providing plenty of drive.

As I listen to The Prisoner, I get the feeling that the music is programmatic, tracking certain developments in the plot that I wish I knew. That’s one indication that The Prisoner is a success; the other is that the music stands on its own as a fascinating glimpse into the musical mind of one Max Johnson.
by Craig Premo


m-etropolis.com
The Prisoner is a suite of music inspired by the 1968 television show starring Patrick McGoohan. I first watched the show when I was about twelve years old, and really enjoyed it, but I was a weird kid who was into 60s British TV. In 2011, I decided to watch the series again, and was instantly and totally inspired by the timeless and forward looking nature of the program. After re-watching the series, I went immediately to the manuscript paper and started sketching some musical ideas based on concepts, plot points, characters, events and the mood of the show. Some of these ideas were finished quickly, some remained just concepts and sketches for months before I figured out how to make them work.

I decided to take the four or five finished pieces and perform them in March of 2012. I had played with Ingrid Laubrock and Tomas Fujiwara a few times informally, and asked the both of them to participate. I had really wanted another voice, and had initially thought of calling a trumpet player for the gig, but when I played with Mat Maneri for the first time that February, I knew that he’d be the perfect player for the project. I fleshed out about five of the pieces and we played our first gig at the Clemente Soto Velez in Manhattan. Russ Johnson, a fantastic artist (and my uncle), decided to make five pieces of art for the concert, and displayed them around the gallery as we performed. That artwork was the inspiration for the design of this disk.

We performed again in June and September of 2012. Each time I fleshed out another of the concepts, and edited the ones we’d already played. By December 2012, I had rearranged and organized the suite, and we recorded it at Tedesco Studios. I’m very proud of the music on this disk. It is meant to be listened to as one long suite. I’m not much of a conceptualist, but I think the music on this disk exceeds what I had originally planned, and really conveys everything that I had hoped to get across. I hope you enjoy the music, and if you haven’t yet seen “The Prisoner”, I highly recommend that as well.
by Max Johnson

Bassist Max Johnson has been building up quite an impressive resume as both a leader and a sideman for a variety of labels. His second release of this year is a collaborative effort with Ingrid Laubrock on tenor saxophone, Mat Maneri on viola and Tomas Fujiwara on drums. You might think that this unit could blow up quite a storm, and indeed they do on a few sections of the recording, but most of the music is given over to slow and atmospheric improvisations. The group shows quite a bit of cohesion and self control in the building of their music, and Maneri’s subtle and patient bowing meshes very well with Ingrid Laubrock who is quite comfortable at low volume and long narrow bands of sound. This is an interesting album, definitely worth picking up if you are interested in patient and slowly developing music that envelops you in a sense of unease. It is all the more powerful when the band really lets loose on more feverish improvisational sections, coming as a shock and keeping the listener on their toes throughout the album, developing the sound of surprise and not knowing what might be around the next corner.
By Tim Niland

muzycy:
Ingrid Laubrock: tenor saxophone
Mat Maneri: viola
Max Johnson: bass
Tomas Fujiwara: drums

utwory:
1. No.6 Arrival / No.58 Orange Alert 11'02"
2. X04 6'11"
3. No.12 Schitzoid Man (Gemini) 4'49"
4. No.24 Hammer into Anvil 10'34"
5. No.48 Living in Harmony 10' 46"
6. The New Number 2 7'33"
7. No.2 Once Upon a Time / No.1 Fallout 14'02"

total time - 65:19
wydano: 2014
more info: www.nobusinessrecords.com
more info2: www.maxjohnsonmusic.com