Sharon Jones & Dap-Kings

multikulti.com:
Amy Winehouse swoją płytą 'Back To Black' udowodniła, że moda na brzmienie retro-soul może przynieść sukces komercyjny. I tylko się cieszyć z faktu rosnącego zainteresowania współczesnymi wykonawcami, którzy rozkochani w płytach z wytwórni Motown z lat 60-tych i 70-tych prowadzą twórczy międzypokoleniowy dialog.
Wymieńmy tylko kilku: Beyonce, Nicole Willis, Erykah Badu, Sharon Jones, Alice Russell, Duffy, Solange. Wszyscy wymienieni artyści to jazda obowiązkowa dla fanów tej muzyki.
Chyba najmniej znana pozostaje Sharon Jones, dziwne to chociażby dlatego, że Sharon Jones i jej zespół The Dap-Kings pojawili się na bestsellerowym krążku Amy Winehouse.
Sharon Jones z werwą i niezwykłym entuzjazmem wtyka nos w archiwa czrnej muzyki, trudno nie odnieść wrażenia, że to właśnie ona należy do wąskiego grona artystów, którzy przejęli schedę po legendach muzyki soul, jak Marvin Gaye, Stevie Wonder, Curtis Mayfield, James Brown, Aretha Franklin.
Wokalistka świadomie ucieka od nowinek technologicznych, jakich dziś pełno w nagraniach innych soulowych głosów. Nie jest to jednak tylko poza, popiera to iście atomową energią, charyzmą scenicznego zwierzęcia. Jej potężny głos powoduje, że świat wydaje się dużo lepszy niż w rzeczywistości, i to bez farmakologicznych wspomagaczy!
autor: Paweł Matuła



Editor's Info:
Sharon Jones was born Sheron Lafaye Jones in Augusta, Georgia on May 4th 1956. Her mother moved to Brooklyn soon thereafter, however Jones was sent down south for a few months every year to stay with her family. As a child, she and her brothers would imitate the songs and dances of James Brown, who shared their hometown. Like many rhythm and blues entertainers, she began performing in church at a very young age where her voice would find a lifelong home and inspiration. As a teenager in the early nineteen seventies, she began singing outside of the church in talent shows and with local funk groups. Later she would make her living with a combination of sporadic session work as a mostly anonymous voice on various dance records [sometimes credited as Lafaye Jones], singing with wedding bands, and a handful of day jobs which included stints as both a prison guard at New York's notorious Riker's Island, and an armored car guard for Wells Fargo Bank. In 1996 she was called in to sing back-up at a Desco Records studio session for 70's soul legend Lee Fields.

Desco was a small independent specializing in traditional funk and soul pressed exclusively to wax. Co-owners and producers Phillip Lehman and Bosco 'Bass' Mann had called Jones in on a tip from a sax player who was seeing her at the time. As the other two girls never showed up for the session, Jones cut all the background parts for the session herself, and proceeded to cut the impromptu prison rap over Switchblade, which had originally been intended for a man. Ironically, that rant [slowed down to make it sound like a man] would be her first outing as a featured artist on a record. Though she was at first skeptical of the 21 year-old jewish kid egging her on from the other side of the glass, a common love and respect for Soul music soon created a trust and friendship between Jones and Mann which would lead them both to a fruitful career.

Over the next four years, Jones sang frequently alongside Lee Fields, Joseph Henry, and Naomi Davis as part of the Desco Super Soul Revue backed by Desco house band the Soul Providers. Desco would release a handful of singles in her name including The Bump & Touch, Damn It's Hot, and You Better Think Twice as well as versions of funk classics I Got the Feelin' and Hook & Sling. In the UK, a blossoming Deep Funk scene lead by DJ's Keb Darge and Snowboy among others showed support for these Desco releases and paved the way for Jones and the Soul Providers' first international tour in 1999, where her command of the stage earned her an overnight title as the 'Queen of Funk'.

Unfortunately, just as the Jones and the band began to gain momentum and a reputation for a show that couldn't be missed, internal business conflicts caused the demise of Desco Records in the early part of 2000. Though the Soul Providers would not perform again, it wasn't long before Jones and Mann would regroup in another formation.

Guitarist Binky Griptite, would remain at Mann's side as well as organist Earl Maxton, percussionist Fernando 'Boogaloo' Velez, trumpeter Anda 'Goodfoot' Szilagyi and Baritone saxophonist Jack Zapata [AKA Martín Perna, who would go on to form Brooklyn afrobeat collective Antibalas] all from the original Soul Providers. From the Mighty Imperials, a young instrumental organ funk group that recorded at Desco, Tenor saxophonist Leon Michels [who would later leave the group to form the El Michels Affair as well as his own label, Truth & Soul] and drummer Homer 'Funkyfoot' Steinweiss would fill out the line-up. Both were only 17 years-old at the time. Now for the first time, the group would be billed as Sharon Jones & the Dap-Kings.

In 2001, the group landed a summer residency at a club in Barcelona. Knowing that the trip would be a financial disaster without having a recording to sell, Mann penned a few new tunes and assembled the band to record. A rough eight track recording studio was rigged up in the basement beneath the Afro-Spot, a local kung-fu dojo which doubled as an afrobeat nightclub and headquarters for Antibalas' frontman Duke Amayo. After a few weeks of tracking and mixing, the band's debut album was completed. Dap Dippin' with Sharon Jones & the Dap-Kings would be Jones's first full length recording. Though few hundred copies were pressed to sell on the road, it would take several months and the birth of a new record label before Dap-Dippin' would be commercially released.

In late 2001, saxophonist Neal Sugarman, whose organ driven Sugarman Three combo had given Desco two of its most prominent releases, and Gabriel Roth, Desco's head recording engineer, joined together to form Daptone Records. With the intention of continuing on where Desco had left off, Daptone's debut release would be the Dap-Dippin' album.

Over the next three years, Sharon Jones & the Dap-Kings would tour extensively and build steadily upon a growing reputation as the unrivaled frontrunners of old-school Soul and Funk music. The band went through several changes in personnel before settling into what would be its permanent line-up. Sugarman joined the band to replace Michels on tenor saxophone. Michels would move to baritone where he would stay until 2005, when he eventually left to give Truth & Soul Records his full attention. He would be replaced on baritone by Ian Hendrickson-Smith, a well known and respected jazz saxophonist in his own right. The trumpet chair passed from Szilagyi to Todd Simon, and was eventually filled by David Guy. Maxton left the band in 2003 to play with Antibalas, leaving the band with no organ, and guitarist Tommy 'TNT' Brenneck, of the Budos Band, would take up the slack in the rhythm section.

By the time they returned to the studio in 2004, the Dap-Kings roster read like a veritable who's who of the day's Soul and Funk scene, most of whom were bandleaders in their own right. Countless gigs had molded the rhythm section into a redoubtable juggernaut on the bandstand, and the combination of Sugarman, Guy, and Hendrickson-Smith in the horn section was fierce. Behind the ever-increasing power and stage presence of Jones, the band was becoming a force to be reckoned with.

In 2003, Daptone Records had relocated to a dilapidated two family house in Bushwick, Brooklyn. Upstairs became the offices, and with some amount of work, the first floor had been converted to a recording studio. By the time the Dap-Kings came to record their second record in March of 2004, the studio had been outfitted with a sixteen track tape machine. [Originally, the plan was to record the second and third albums back to back. Unfortunately, on the last day of tracking the second record, a car accident on the way home from the studio landed Mann in the hospital with serious eye injuries. From then on he would have to wear protective sunglasses. It was over a month and a half before work could be resumed on the album and it was decided to scrap the third album for the time being.]

In January of 2005, Naturally hit the streets and set Jones and the Dap-Kings loose on a relentless touring schedule. Fueled by rave reviews of both their new record and the blistering live show, record sales and concert attendance began rising across the country, and as the band began to tour more frequently overseas, international markets soon followed suit. By 2006, audiences in Europe, Canada, and Australia were packing venues to see Sharon Jones & the Dap-Kings.

A high point came when Daptone Records presented a Soul Revue at New York's Irving Plaza [Fillmore East] to honor Jones' 50th birthday. The sold out extravaganza featured The Mighty Imperials, The Budos Band, Charles Bradley, Binky Griptite, Naomi Davis & the Gospel Queens, the Bushwick Philharmonic, Antibalas, and was of course headlined by the Dap-Kings and Sharon Jones herself.

In the winter of 2006, the band slowed its touring schedule to make time for a return to the studio. The resulting 100 Days, 100 Nights, slated for a much anticipated release in September of this year, is arguably their greatest achievement to date. With much more extensive songwriting and arranging contributions from the members of the band, the songs take more distinct and well-crafted forms, enabling a deeper more soulful return to traditional Rhythm and Blues roots. However, it is the raw fire and Soul which Sharon Jones & the Dap-Kings consistently pour into their music that will make this record an irreplaceable part of many people's lives.

Menahan Street Band

multikulti.com:
The Menahan Street Band złożony z muzyków legendarnej Antibalas, El Michels Affair, Sharon Jones & the Dap-Kings i Budos Band to dzisiaj jedna z najciekawszych grup kojarzonych z nową sceną funk/soul/afro-beat.
Nazwa grupy wzięła się 'prosto z ulicy'. Założyciel formacji, Tom Brenneck [były gitarzysta Amy Winehouse] mieszka przy Menahan St. na nowojorskim Brooklynie.
Grupa, której fanem jest inny mieszkaniec Brooklynu Jay-Z, właśnie jemu zawdzięcza światową sławę, utwór 'Make the Road by Walking' z ich debiutanckiego singla w zsamplowanej wersji trafił na bestselerowy album Jay-Z 'American Gangster', trafiając na top listy całego świata [wg. m.in. Rolling Stone - 'the No. 1 single of 2007']
Taki też tytuł nosi pierwszy longplay grupy 'Make the Road by Walking'. Kilkunastoosobowy skład z brawurą przywołuje potęgę brzmień i aranżacji orkiestr wyrosłych z nowoczesnego jazzu, spotkamy tutaj każdy rodzaj słonecznego grania - od afrykańskich rytmów plemiennych,jamajskich reggae'owych falowań, latynoskiego flow, po jazzowe improwizacje, a wszystko to w pozbawionej silikonowych deformacji aurze. Jeśli znudziły wam się miałkie, elektroniczne produkcje warto sięgnąć po ten album, radość ze słuchania gwarantowana!
autor: Paweł Matuła



joilet.blox.pl:
Były gitarzysta Amy Winehouse - Thomas Brenneck postanowił skrzyknąć paru muzyków i stworzyć z nimi Menahan Street Band - soul-funkowy zespół o afrobeatowym wektorze. Pierwszym ich poważnym testem - próbą chwili będzie debiutancki album ''Make The Road By Walking'', który pojawi się w październiku.

Rzecz miała miejsce w nowojorskim Brooklynie kilka lat temu. Ot producent i gitarzysta Thomas Brenneck [który w niedługim czasie zaliczy epizod na drugim albumie Amy Winehouse ''Back To Black''] wpadł na pomysł stworzenia nowego kolektywu. I to dosyć złożonego. Udało mu się przekonać Dave'a Guy'a, Bosco Mann'a, Fernando Velez'a i Homer'a Steinweiss'a z zespołu Sharon Jones & The Dap-Kings. Swoje zainteresowanie tym projektem okazali również Leon Michels i Toby Panzer z ekipy El Michels Affair, Aaron Johnson i Nick Mowshon z Antibalas oraz Daniel Foddel i Mike Deller z The Budos Band. W sumie wraz z liderem - jedenaście osobistości - tyle samo co bohaterów z kasowego ''Ocean's Eleven''. I tak powstał projekt Menahan Street Band, którego nazwa nawiązuje od ulicy w północnej części Brooklynu - Bushwick'u, gdzie mieści się studio - sypialnia Brenneck'a. Z zewnątrz stwarza wrażenie, jakby czas tam zatrzymał się. Przypomina zaniedbaną kamienicę z przełomu XIX i XX wieku.

Prace nad albumem ekipa Thomas'a prowadziła od ponad dwóch lat. W swojej twórczości ekipa Menahan Street Band wzoruje się dokonaniami muzyki afrobeat, soul, a w szczególności dźwiękami pochodzącymi z magicznego królestwa Mulatu Astatke [legendy afrykańskiego, a w szczególności etiopskiego jazzu] oraz Curtis'a Mayfield'a. Akustyczne architektury tego nowojorskiego bandu nadają bujnego kolorytu muzyce czarnej, której dziedzictwo stanowi istna soniczna diaspora usytuowana na różnych kontynentach. Z całego tego historyczno-kulturalnego kontekstu powstało dziesięć kompozycji, które znajdą się na debiutanckim albumie Menahan Street Band. Zresztą jego tytuł ''Make The Road By Walking'' ma podwójne znaczenie. Po pierwsze jest to hołd muzyków oddany organizacji pozarządowej o tej samej nazwie, która zajmuje się od dwunastu lat pomocą i aktywizacją najbardziej biednej oraz ubogiej części mieszkańców miasta Nowy Jork usytuowana właśnie w Bushwick'u. Drugie znaczenie tytułu debiutanckiego albumu ekipy Brenneck'a ma związek z tym, iż to właśnie nagranie ''Make The Road By Walking'' zostało zsamplowane i jego fragmenty [sekcja dęta oraz perkusja] użył Jay-Z w nagraniu ''Rock Boys [And The Winner Is . . .]'', które z kolei znalazło się na jego albumie ''American Gangster''. To dzięki kompozycji Menahan Street Band nagranie Shawn'a Carter'a zajęło pierwsze miejsce w zestawieniu Billboardu za rok 2007. Oczywiście korzyść poszła także w drugą stronę - świat usłyszał o tym nowojorskim projekcie. A więc co można spodziewać się po ich pierwszym longplayu? Czyżby spotkanie soulu ze stonowanym cool jazz'em?

- Ten album jest pewnego rodzaju oknem na świat, który ma codziennie miejsce na Menahan Street - dodaje Thomas.

Album ''Make The Road By Walking'' pojawi się 14 października nakładem Dunham - podwytwórni oficyny Daptone Records. Płyta promuje EPka The Telephone Song okraszona wokalnym występem Charles'a Bradley'a. Oprócz tego tytułowy utwór longplay'a można pobrać zupełnie za darmo. Ze swojej strony polecam zapoznanie się z jeszcze z dwoma kompozycjami zespołu Menahan Street Band. Pierwszy z nich The World [In Going Up In Flames] to nagranie z ubiegłego roku, które jednak nie pojawi się na albumie. Natomiast drugi z nich Karina znajdzie się wśród tych dziesięciu utworów.

autor: Marcin Niewęgłowski



Editor's Info:
The Menahan Street Band is a collaboration of musicians from Sharon Jones & the Dap-Kings, El Michels Affair, Antibalas and the Budos Band, brought together by musician/producer Thomas Brenneck [Sharon Jones & the Dap-Kings, Budos Band, Amy Winehouse] to record hits in the bedroom of his Menahan St. apartment in Bushwick, Brooklyn. With influences reaching beyond the funk/soul/afrobeat architecture of their other projects into the more ethereal realms of Curtis Mayfield and Mulatu Astatke, the Menahan Street Band creates a unique new instrumental soul sound that is as raw as it is lush. Their debut album, Make the Road by Walking will be released on Dunham Records, Brenneck's new imprint of Daptone Records, a joint venture devoted to bringing the Menahan Street sound from Brenneck's bedroom out into the world.


All Music Guide:
It's kind of difficult to describe what kind of music the Menahan Street Band make, although the ten tracks [there's also an unlisted 11th track] presented on this debut album share a certain pleasant, easy, and sunny vibe. All are unhurried instrumentals, and while it's tempting to call this stuff soul, it isn't that exactly. There's a jazz feel here, too, but it isn't exactly soul-jazz, either, and then there's a certain intangible Jamaican dub feel to how things are mixed, but one can't really call it dub, and while things get lightly funky now and then, it isn't funk. A loose-knit group of musicians drawn from Sharon Jones & the Dap-Kings [Dave Guy, Homer Steinweiss, Fernando Velez, Bosco Mann], El Michels Affair [Leon Michels, Toby Pazner], Antibalas [Nick Movshon, Aaron Johnson], and the Budos Band [Mike Deller, Daniel Foder], the Menahan Street Band recorded these tracks with producer Thomas Brenneck in his Menahan Street apartment in Bushwick, Brooklyn, and if it's difficult to put a finger on what their sound should be labeled, it's not difficult to like it. Tracks like ''Karina'' and ''The Traitor'' have gently hypnotic and shifting grooves that have just enough nervous energy to stay interesting. Nothing here is going to set the world on fire but nothing here is going to make the world a worse place, either. The perfect Sunday morning listen

by Steve Leggett

A Capella Gospel

Editor's Info:
Deep in the heart of Panola County, Mississippi lies Como, a small rural town where children and grown folks alike have been living and breathing gospel for as long as they can remember. In the summer of 2006, Daptone Records placed a small ad in local papers and on the radio inviting singers to come down to Mt. Mariah Church to record their songs. The result is COMO NOW, a stirring collection of traditional and original a cappella gospel from the voices of Panola County's own families.

It may seem like a leap for Daptone Records to be releasing an album of a cappella gospel music. Daptone has earned a reputation for creating and proliferating the purest of today's soul and funk music. Why gospel? And why without any instrumentation? If you put aside the analytical categories of the music critic for a moment, and just listen to the record, the answer becomes simple and clear: this is soulful music.

'When Michael Reilly came to me with his first recordings of the Como Mamas, I remember hearing it and being blown away. Though I've been into soul music for a very long time, it has only been in the past few years that I really got deeper into gospel music. . .and the line from soul to gospel eventually became much clearer to me. Less of an academic lineage than a visceral feeling that I started to get from listening to old records by the Soul Stirrers and the Highway Q.C.'s. Dorothy Love Coates, the Mighty Pilgrim Travelers, The Blind Boys, The Violinaires. They were the same sounds, the same feeling, as I got listening to James Brown, Tina Turner, Lee Fields when they were really wailing. Otis Redding when he was really pleading. Al Green when he was really moaning. Sounds that made the hairs on the back of my neck stand on end. The recordings Michael played me gave me the same feeling.'
- Gabriel Roth

The 16 songs on this record feature performances by every one of the singers that came down to Mt. Mariah Church on July 22nd, 2006. Though their music is steeped in tradition, it should not be filed away as some sort of academic field recording. It was not made for the archives of the Library of Congress, nor for the benefit of musicologists and anthropologists. COMO NOW is a contemporary recording of contemporary people. From the slow stirring duets of Brother Raymond and Sister Joella Walker to the bouncing harmonies of the Jones Sisters, every song on this record is meant for you, their contemporary, to hear how the people of Como, Mississippi sing - right now.

Menahan Street Band

multikulti.com:
The Menahan Street Band złożony z muzyków legendarnej Antibalas, El Michels Affair, Sharon Jones & the Dap-Kings i Budos Band to dzisiaj jedna z najciekawszych grup kojarzonych z nową sceną funk/soul/afro-beat.
Nazwa grupy wzięła się 'prosto z ulicy'. Założyciel formacji, Tom Brenneck [były gitarzysta Amy Winehouse] mieszka przy Menahan St. na nowojorskim Brooklynie.
Grupa, której fanem jest inny mieszkaniec Brooklynu Jay-Z, właśnie jemu zawdzięcza światową sławę, utwór 'Make the Road by Walking' z ich debiutanckiego singla w zsamplowanej wersji trafił na bestselerowy album Jay-Z 'American Gangster', trafiając na top listy całego świata [wg. m.in. Rolling Stone - 'the No. 1 single of 2007']
Taki też tytuł nosi pierwszy longplay grupy 'Make the Road by Walking'. Kilkunastoosobowy skład z brawurą przywołuje potęgę brzmień i aranżacji orkiestr wyrosłych z nowoczesnego jazzu, spotkamy tutaj każdy rodzaj słonecznego grania - od afrykańskich rytmów plemiennych,jamajskich reggae'owych falowań, latynoskiego flow, po jazzowe improwizacje, a wszystko to w pozbawionej silikonowych deformacji aurze. Jeśli znudziły wam się miałkie, elektroniczne produkcje warto sięgnąć po ten album, radość ze słuchania gwarantowana!
autor: Paweł Matuła



joilet.blox.pl:
Były gitarzysta Amy Winehouse - Thomas Brenneck postanowił skrzyknąć paru muzyków i stworzyć z nimi Menahan Street Band - soul-funkowy zespół o afrobeatowym wektorze. Pierwszym ich poważnym testem - próbą chwili będzie debiutancki album ''Make The Road By Walking'', który pojawi się w październiku.

Rzecz miała miejsce w nowojorskim Brooklynie kilka lat temu. Ot producent i gitarzysta Thomas Brenneck [który w niedługim czasie zaliczy epizod na drugim albumie Amy Winehouse ''Back To Black''] wpadł na pomysł stworzenia nowego kolektywu. I to dosyć złożonego. Udało mu się przekonać Dave'a Guy'a, Bosco Mann'a, Fernando Velez'a i Homer'a Steinweiss'a z zespołu Sharon Jones & The Dap-Kings. Swoje zainteresowanie tym projektem okazali również Leon Michels i Toby Panzer z ekipy El Michels Affair, Aaron Johnson i Nick Mowshon z Antibalas oraz Daniel Foddel i Mike Deller z The Budos Band. W sumie wraz z liderem - jedenaście osobistości - tyle samo co bohaterów z kasowego ''Ocean's Eleven''. I tak powstał projekt Menahan Street Band, którego nazwa nawiązuje od ulicy w północnej części Brooklynu - Bushwick'u, gdzie mieści się studio - sypialnia Brenneck'a. Z zewnątrz stwarza wrażenie, jakby czas tam zatrzymał się. Przypomina zaniedbaną kamienicę z przełomu XIX i XX wieku.

Prace nad albumem ekipa Thomas'a prowadziła od ponad dwóch lat. W swojej twórczości ekipa Menahan Street Band wzoruje się dokonaniami muzyki afrobeat, soul, a w szczególności dźwiękami pochodzącymi z magicznego królestwa Mulatu Astatke [legendy afrykańskiego, a w szczególności etiopskiego jazzu] oraz Curtis'a Mayfield'a. Akustyczne architektury tego nowojorskiego bandu nadają bujnego kolorytu muzyce czarnej, której dziedzictwo stanowi istna soniczna diaspora usytuowana na różnych kontynentach. Z całego tego historyczno-kulturalnego kontekstu powstało dziesięć kompozycji, które znajdą się na debiutanckim albumie Menahan Street Band. Zresztą jego tytuł ''Make The Road By Walking'' ma podwójne znaczenie. Po pierwsze jest to hołd muzyków oddany organizacji pozarządowej o tej samej nazwie, która zajmuje się od dwunastu lat pomocą i aktywizacją najbardziej biednej oraz ubogiej części mieszkańców miasta Nowy Jork usytuowana właśnie w Bushwick'u. Drugie znaczenie tytułu debiutanckiego albumu ekipy Brenneck'a ma związek z tym, iż to właśnie nagranie ''Make The Road By Walking'' zostało zsamplowane i jego fragmenty [sekcja dęta oraz perkusja] użył Jay-Z w nagraniu ''Rock Boys [And The Winner Is . . .]'', które z kolei znalazło się na jego albumie ''American Gangster''. To dzięki kompozycji Menahan Street Band nagranie Shawn'a Carter'a zajęło pierwsze miejsce w zestawieniu Billboardu za rok 2007. Oczywiście korzyść poszła także w drugą stronę - świat usłyszał o tym nowojorskim projekcie. A więc co można spodziewać się po ich pierwszym longplayu? Czyżby spotkanie soulu ze stonowanym cool jazz'em?

- Ten album jest pewnego rodzaju oknem na świat, który ma codziennie miejsce na Menahan Street - dodaje Thomas.

Album ''Make The Road By Walking'' pojawi się 14 października nakładem Dunham - podwytwórni oficyny Daptone Records. Płyta promuje EPka The Telephone Song okraszona wokalnym występem Charles'a Bradley'a. Oprócz tego tytułowy utwór longplay'a można pobrać zupełnie za darmo. Ze swojej strony polecam zapoznanie się z jeszcze z dwoma kompozycjami zespołu Menahan Street Band. Pierwszy z nich The World [In Going Up In Flames] to nagranie z ubiegłego roku, które jednak nie pojawi się na albumie. Natomiast drugi z nich Karina znajdzie się wśród tych dziesięciu utworów.

autor: Marcin Niewęgłowski



Editor's Info:
The Menahan Street Band is a collaboration of musicians from Sharon Jones & the Dap-Kings, El Michels Affair, Antibalas and the Budos Band, brought together by musician/producer Thomas Brenneck [Sharon Jones & the Dap-Kings, Budos Band, Amy Winehouse] to record hits in the bedroom of his Menahan St. apartment in Bushwick, Brooklyn. With influences reaching beyond the funk/soul/afrobeat architecture of their other projects into the more ethereal realms of Curtis Mayfield and Mulatu Astatke, the Menahan Street Band creates a unique new instrumental soul sound that is as raw as it is lush. Their debut album, Make the Road by Walking will be released on Dunham Records, Brenneck's new imprint of Daptone Records, a joint venture devoted to bringing the Menahan Street sound from Brenneck's bedroom out into the world.


All Music Guide:
It's kind of difficult to describe what kind of music the Menahan Street Band make, although the ten tracks [there's also an unlisted 11th track] presented on this debut album share a certain pleasant, easy, and sunny vibe. All are unhurried instrumentals, and while it's tempting to call this stuff soul, it isn't that exactly. There's a jazz feel here, too, but it isn't exactly soul-jazz, either, and then there's a certain intangible Jamaican dub feel to how things are mixed, but one can't really call it dub, and while things get lightly funky now and then, it isn't funk. A loose-knit group of musicians drawn from Sharon Jones & the Dap-Kings [Dave Guy, Homer Steinweiss, Fernando Velez, Bosco Mann], El Michels Affair [Leon Michels, Toby Pazner], Antibalas [Nick Movshon, Aaron Johnson], and the Budos Band [Mike Deller, Daniel Foder], the Menahan Street Band recorded these tracks with producer Thomas Brenneck in his Menahan Street apartment in Bushwick, Brooklyn, and if it's difficult to put a finger on what their sound should be labeled, it's not difficult to like it. Tracks like ''Karina'' and ''The Traitor'' have gently hypnotic and shifting grooves that have just enough nervous energy to stay interesting. Nothing here is going to set the world on fire but nothing here is going to make the world a worse place, either. The perfect Sunday morning listen

by Steve Leggett

Sharon Jones & Dap-Kings

multikulti.com:
Amy Winehouse swoją płytą 'Back To Black' udowodniła, że moda na brzmienie retro-soul może przynieść sukces komercyjny. I tylko się cieszyć z faktu rosnącego zainteresowania współczesnymi wykonawcami, którzy rozkochani w płytach z wytwórni Motown z lat 60-tych i 70-tych prowadzą twórczy międzypokoleniowy dialog.
Wymieńmy tylko kilku: Beyonce, Nicole Willis, Erykah Badu, Sharon Jones, Alice Russell, Duffy, Solange. Wszyscy wymienieni artyści to jazda obowiązkowa dla fanów tej muzyki.
Chyba najmniej znana pozostaje Sharon Jones, dziwne to chociażby dlatego, że Sharon Jones i jej zespół The Dap-Kings pojawili się na bestsellerowym krążku Amy Winehouse.
Sharon Jones z werwą i niezwykłym entuzjazmem wtyka nos w archiwa czrnej muzyki, trudno nie odnieść wrażenia, że to właśnie ona należy do wąskiego grona artystów, którzy przejęli schedę po legendach muzyki soul, jak Marvin Gaye, Stevie Wonder, Curtis Mayfield, James Brown, Aretha Franklin.
Wokalistka świadomie ucieka od nowinek technologicznych, jakich dziś pełno w nagraniach innych soulowych głosów. Nie jest to jednak tylko poza, popiera to iście atomową energią, charyzmą scenicznego zwierzęcia. Jej potężny głos powoduje, że świat wydaje się dużo lepszy niż w rzeczywistości, i to bez farmakologicznych wspomagaczy!
autor: Paweł Matuła



Editor's Info:
Sharon Jones was born Sheron Lafaye Jones in Augusta, Georgia on May 4th 1956. Her mother moved to Brooklyn soon thereafter, however Jones was sent down south for a few months every year to stay with her family. As a child, she and her brothers would imitate the songs and dances of James Brown, who shared their hometown. Like many rhythm and blues entertainers, she began performing in church at a very young age where her voice would find a lifelong home and inspiration. As a teenager in the early nineteen seventies, she began singing outside of the church in talent shows and with local funk groups. Later she would make her living with a combination of sporadic session work as a mostly anonymous voice on various dance records [sometimes credited as Lafaye Jones], singing with wedding bands, and a handful of day jobs which included stints as both a prison guard at New York's notorious Riker's Island, and an armored car guard for Wells Fargo Bank. In 1996 she was called in to sing back-up at a Desco Records studio session for 70's soul legend Lee Fields.

Desco was a small independent specializing in traditional funk and soul pressed exclusively to wax. Co-owners and producers Phillip Lehman and Bosco 'Bass' Mann had called Jones in on a tip from a sax player who was seeing her at the time. As the other two girls never showed up for the session, Jones cut all the background parts for the session herself, and proceeded to cut the impromptu prison rap over Switchblade, which had originally been intended for a man. Ironically, that rant [slowed down to make it sound like a man] would be her first outing as a featured artist on a record. Though she was at first skeptical of the 21 year-old jewish kid egging her on from the other side of the glass, a common love and respect for Soul music soon created a trust and friendship between Jones and Mann which would lead them both to a fruitful career.

Over the next four years, Jones sang frequently alongside Lee Fields, Joseph Henry, and Naomi Davis as part of the Desco Super Soul Revue backed by Desco house band the Soul Providers. Desco would release a handful of singles in her name including The Bump & Touch, Damn It's Hot, and You Better Think Twice as well as versions of funk classics I Got the Feelin' and Hook & Sling. In the UK, a blossoming Deep Funk scene lead by DJ's Keb Darge and Snowboy among others showed support for these Desco releases and paved the way for Jones and the Soul Providers' first international tour in 1999, where her command of the stage earned her an overnight title as the 'Queen of Funk'.

Unfortunately, just as the Jones and the band began to gain momentum and a reputation for a show that couldn't be missed, internal business conflicts caused the demise of Desco Records in the early part of 2000. Though the Soul Providers would not perform again, it wasn't long before Jones and Mann would regroup in another formation.

Guitarist Binky Griptite, would remain at Mann's side as well as organist Earl Maxton, percussionist Fernando 'Boogaloo' Velez, trumpeter Anda 'Goodfoot' Szilagyi and Baritone saxophonist Jack Zapata [AKA Martín Perna, who would go on to form Brooklyn afrobeat collective Antibalas] all from the original Soul Providers. From the Mighty Imperials, a young instrumental organ funk group that recorded at Desco, Tenor saxophonist Leon Michels [who would later leave the group to form the El Michels Affair as well as his own label, Truth & Soul] and drummer Homer 'Funkyfoot' Steinweiss would fill out the line-up. Both were only 17 years-old at the time. Now for the first time, the group would be billed as Sharon Jones & the Dap-Kings.

In 2001, the group landed a summer residency at a club in Barcelona. Knowing that the trip would be a financial disaster without having a recording to sell, Mann penned a few new tunes and assembled the band to record. A rough eight track recording studio was rigged up in the basement beneath the Afro-Spot, a local kung-fu dojo which doubled as an afrobeat nightclub and headquarters for Antibalas' frontman Duke Amayo. After a few weeks of tracking and mixing, the band's debut album was completed. Dap Dippin' with Sharon Jones & the Dap-Kings would be Jones's first full length recording. Though few hundred copies were pressed to sell on the road, it would take several months and the birth of a new record label before Dap-Dippin' would be commercially released.

In late 2001, saxophonist Neal Sugarman, whose organ driven Sugarman Three combo had given Desco two of its most prominent releases, and Gabriel Roth, Desco's head recording engineer, joined together to form Daptone Records. With the intention of continuing on where Desco had left off, Daptone's debut release would be the Dap-Dippin' album.

Over the next three years, Sharon Jones & the Dap-Kings would tour extensively and build steadily upon a growing reputation as the unrivaled frontrunners of old-school Soul and Funk music. The band went through several changes in personnel before settling into what would be its permanent line-up. Sugarman joined the band to replace Michels on tenor saxophone. Michels would move to baritone where he would stay until 2005, when he eventually left to give Truth & Soul Records his full attention. He would be replaced on baritone by Ian Hendrickson-Smith, a well known and respected jazz saxophonist in his own right. The trumpet chair passed from Szilagyi to Todd Simon, and was eventually filled by David Guy. Maxton left the band in 2003 to play with Antibalas, leaving the band with no organ, and guitarist Tommy 'TNT' Brenneck, of the Budos Band, would take up the slack in the rhythm section.

By the time they returned to the studio in 2004, the Dap-Kings roster read like a veritable who's who of the day's Soul and Funk scene, most of whom were bandleaders in their own right. Countless gigs had molded the rhythm section into a redoubtable juggernaut on the bandstand, and the combination of Sugarman, Guy, and Hendrickson-Smith in the horn section was fierce. Behind the ever-increasing power and stage presence of Jones, the band was becoming a force to be reckoned with.

In 2003, Daptone Records had relocated to a dilapidated two family house in Bushwick, Brooklyn. Upstairs became the offices, and with some amount of work, the first floor had been converted to a recording studio. By the time the Dap-Kings came to record their second record in March of 2004, the studio had been outfitted with a sixteen track tape machine. [Originally, the plan was to record the second and third albums back to back. Unfortunately, on the last day of tracking the second record, a car accident on the way home from the studio landed Mann in the hospital with serious eye injuries. From then on he would have to wear protective sunglasses. It was over a month and a half before work could be resumed on the album and it was decided to scrap the third album for the time being.]

In January of 2005, Naturally hit the streets and set Jones and the Dap-Kings loose on a relentless touring schedule. Fueled by rave reviews of both their new record and the blistering live show, record sales and concert attendance began rising across the country, and as the band began to tour more frequently overseas, international markets soon followed suit. By 2006, audiences in Europe, Canada, and Australia were packing venues to see Sharon Jones & the Dap-Kings.

A high point came when Daptone Records presented a Soul Revue at New York's Irving Plaza [Fillmore East] to honor Jones' 50th birthday. The sold out extravaganza featured The Mighty Imperials, The Budos Band, Charles Bradley, Binky Griptite, Naomi Davis & the Gospel Queens, the Bushwick Philharmonic, Antibalas, and was of course headlined by the Dap-Kings and Sharon Jones herself.

In the winter of 2006, the band slowed its touring schedule to make time for a return to the studio. The resulting 100 Days, 100 Nights, slated for a much anticipated release in September of this year, is arguably their greatest achievement to date. With much more extensive songwriting and arranging contributions from the members of the band, the songs take more distinct and well-crafted forms, enabling a deeper more soulful return to traditional Rhythm and Blues roots. However, it is the raw fire and Soul which Sharon Jones & the Dap-Kings consistently pour into their music that will make this record an irreplaceable part of many people's lives.

The Sweet Vandals

multikulti.com:
Pochodząca z Madrytu soulowo-funkowa załoga o prowokacyjnej nazwie The Sweet Wandals pomimo licznych odwołań do mistrzów fuzji muzyki soul i funk zza oceanu brzmi świeżo i intrygująco.
Potrafią zachwycić energetycznym, transowym brzmieniem spod znaku George'a Clintona, charyzmatyczna wokalistka Mayka Edjo ekspresją wokalną przywodzi na myśl samą Janis Joplin [Do It Right] a do tego prawie całość materiału na płytę napisali sami.
Wyobraźcie sobie połączenie energetyczności ognistego flamenco z oldskulowym brzmieniem legendarnej wytwórni Motown a otrzymacie wzór muzyczny, którego efektem jest właśnie The Sweet Wandals!
autor: Paweł Matuła



Subba-Cultcha.com:
Madrid isn't the first city that springs to mind when you mention vintage 60s and 70s funk, but this album's opener [I Got You, Man!] is already a club anthem.

There's a lot more of the same here. Recorded in retro purist style with vintage microphones and analogue tape, the Sweet vandals are following the trail blazed by artists like Sharon Jones, Nicole Willis and The New Mastersounds. And they do it pretty damn well.

The band [José Angel Herranz on guitar, Santi Martin on bass, Carlos Coupé on Hammond and Javier Gomez on drums] replicate the raw sound and original fire of 60s and 70s funk with wild abandon. Singer Mayka Edjo is Janis Joplin with a Spanish accent, throwing down her improvised vocal lines over the funk with all the wild insouciance of a young Robert Plant.

Songs like You Wanna Be My Lover, You're Getting' It and Do It Right are all in-your-face attitude. This is sweaty dance music first and foremost, though, and the band is less convincing when they go for a big bluesy workout like Beautiful or low-grade porn-movie soundtrack instrumentals like Nite Lites. I'm always happy to hear a new version of Papa's Got A Brand New Bag [especially with the genders reversed] but although originality is not the strong suit here, whenever I hear the line ''I'm gonna take you higher'' I am tempted to beat those responsible to death with the nearest heavy object.

Flaws aside, though, this is a feisty, spicy bit of retro-funk and a very creditable debut. More, please.
by Clare O'Brien

Alice Russell

multikulti.com
Brytyjski ''The Telegraph'' nazwał Alice Russell mianem ''jednego z najwspanialszych, współczesnych soulowych głosów''.

O jej poprzednim albume ''My Favourite Letters'' pisano entuzjastycznie, jedno określenie stało się kwintesencją płyty ''kalejdoskop historii muzyki soul''.

Zanim Alice Russell zyskała pozycję jednej z najbardziej cenionych wokalistek brytyjskiej muzyki [i porównania z Duffy, Adele czy Amy Winehouse], jej niezwykły głos został odkryty przez Will'a Holand'a alias Quantic. I aż dziw, że nie nastąpiło to prędzej, swoim głosem i repertuarem zawstydziłaby niejedną współczesną gwiazdę, brzmi tak, jakby urodziła się w latach 40. na południu USA a nie współcześnie w Wielkiej Brytanii. Wyjątkowość Alice po części jest zasługą ojca [ojciec organista zadbał, by córka rozwinęła się wokalnie śpiewając w różnych chórach], fascynacji muzycznych, o których poniżej i przede wszystkim wielkiemu talentowi.

Dość szybko trafiła pod skrzydła kultowej w świecie muzyki neo-soul/groove Tru Thoughts. Nakładem tej oficyny z Brighton pojawiły się trzy albumy Alice Russell. Wszystkie płyty, poczynając od ''Under The Munka Moon'' a na ''Under The Munka Moon II'' kończąc, potwierdzały jej wyjątkowość.
Z czasem o Alice zaczęło się mawiać jako o ''młodszej siostrze Joss Stone''. A niezwykle szanowany w środowisku Daddy G z Massive Attack nazwał Alice Russell swoją ulubioną piosenkarką.

Sama wokalistka przyznała, ze od początku inspiracją dla niej była twórczość takich artystów jak Eva Cassidy, Aretha Franklin, Minnie Ripperton, Stevie Wonder, Chaka Khan i Jill Scott.

Pochodząca z Framlingham w Wielkiej Brytanii Alice jest jedną z największych jasnoskórych gwiazd niezależnej sceny soul i funk. Jej talent docenili dotąd nie tylko tacy twórcy jak Quantic czy muzycy Massive Attack ale też Phil Asher, The Nextmen, Mr. Scruff czy Morcheeba, z którymi Alice miała okazję blisko współpracować.

Najnowsza płyta ''Pot Of Gold'' pojawiła się w Europie Zachodniej 24 listopada nakładem francuskiej wytwórni Differ-Ant. W USA miała swoją premierę w pierwszych dniach grudnia w oficynie Six Degrees Records. Polska premiera w Multikulti Project będzie miała miejsce 20 stycznia 2009.
Znajdziemy na niej m.in. cover utworu ''Crazy'' amerykańskiego duetu Gnarls Barkley.

Warto dodać, że Alice Russell można było usłyszeć/zobaczyć na koncercie w Polsce [25 października 2008 w Warszawie], a trzeba powiedzieć, że jej głos i potencjał zdecydowanie najlepiej odkrywać przy okazji występów na żywo, które są jej prawdziwym żywiołem.


www.nowamuzyka.pl; ocena: * * * * 1/2
W przypadku tej artystki było wiadomo, że warto czekać, że będzie dobrze. Dobrze przyjęta była też zmiana wydawcy: z szacownego Tru-Thoughts na własny - Little Popper. Alice dała w ten sposób do zrozumienia, że potrzebuje więcej muzycznej przestrzeni.

Mimo to na ''Pot of Gold'' rewolucji nie ma. Alice trzyma się dotychczas obranej ścieżki: zakorzeniona w soulu, wokalnie rozmarzona, eksploruje gdzieś przestrzenie muzyczne, które już wiele lat temu sama sobie nakreśliła. I chyba jej to służy. Początek płyty to idealny wstęp do piątkowo-sobotnich wojaży, bo ''Turn and Run'' i ''Two Steps'' to podnoszące na duchu, dodające animuszu numery, za pomocą których Pani Alice od razu rzuca na nas urok. Na krążku mamy też przykład tego, w jaki sposób wokalistka taktuje gatunek funk. Energiczne, momentami wręcz zaczepne ''Living the Life of a Dreamer'' czy ''Hesitate'' to klasyczne przykłady.

Nie zabrakło jednak miejsca na momenty wyciszenia - tu objawia się piosenkowy potencjał Pani Russell. Chodziło pewnie o to, aby nie ''zakrzyczeć'' abumu i pozwolić słuchaczowi złapać nieco oddechu. Słychać tu producencką intuicję TM Juke, kolegi z dawnej stajni. Na ''Pot of Gold'' regularnie popis dają muzycy sesyjni. Panowie od trąb, saksofonów, gitar, poprzecznych fletów czy pianina przez regularnie pchają się na pierwszy plan. To nie tylko dodatek do głosu Alice, który przecież zdaje się królować tu niepodzielnie.


Dziennik; piątek 16 stycznia 2009

Garnek soulowego złota od Alice Russell

O tej najczarniejszej z brytyjskich wokalistek słyszeli dotychczas głównie dziennikarze i fani neo-soulu goniący za nowościami. Jednak za sprawą czwartego albumu angielskiego objawienia soulu 'Pot Of Gold' sytuacja może zupełnie się zmienić
Kiedy brytyjska prasa pisze o jakimś wyspiarskim artyście, że jest 'przełomowy' i 'wyjątkowy', trzeba te zachwyty z reguły dzielić przez pięć. Jednak kiedy 'The Telegraph' określa mianem 'jednego z najwspanialszych współczesnych soulowych głosów' wokalistkę Alice Russell, to wiele nie przesadza.

Większość osób, które nie widziały na oczy Alice Russell, dałoby sobie głowę uciąć, że to czarnoskóra wokalistka - nic dziwnego. Kiedy słucha się nagrań z jej udziałem [poniżej singiel ''Turn & Round'' z jej najnowszej płyty], natychmiast do głowy przychodzą nazwiska takich artystek, jak Jill Scott, Macy Gray a nawet Aretha Franklin. W głosie Russell - urodzonej w niewielkim brytyjskim mieście Framlingham córki organisty - czuć tę samą rasową chropowatość i mocne, zdecydowanie brzmienie, niezależnie od tego, czy wokalistka buczy tenorem czy wspina się na najwyższe, niemal koloraturowe rejestry. Najwyraźniej słychać to w otwierającym nowy album utworze 'Turn And Run' i późniejszym 'Lights Wnet Out' - takich soulowych zaśpiewów i przeszywających 'wrzasków' nie powstydziłaby się sama Aretha Franklin. Z kolei w 'Living The Life Of A Dreamer' Russell pokazuje się z bardziej funkowej strony, przypominając chwilami Marcy Gray.
Zresztą o ogromnych wokalnych możliwościach i szerokich horyzontach muzycznych Russell mogli przekonać się wszyscy ci, którzy wybrali się w październiku zeszłego roku na imprezę zorganizowaną z okazji otwarcia I linii warszawskiego metra - Angielka i jej czteroosobowy skład byli głównymi bohaterami tej uroczystości. Oprócz funkowo-soulowych perełek Alice porwała publiczność m.in. oryginalną wersją klasycznego już 'Seven Nation Army' White Stripes. Na scenie Russell osiąga ten sam poziom energetyczny co Roisin Murphy, czyli temperaturę wrzenia.

Aż dziw, że nie jest jeszcze tak znana jak Winehouse czy Duffy. Oprócz równie rasowego głosu wschodząca gwiazda neo-soulu dysponuje przecież o wiele większym doświadczeniem niż koleżanki po fachu. Bo o ile gwiazdki retro sprawnie poruszają się głównie w bezpiecznej działce popu i soulu lat 60. Alice może pochwalić się współpracą z tak różnymi artystami jak Massive Attack, Morcheeba, Mr. Scruff, Quantic Soul Orchestra i Nostalgia 77. Nie wspominając o czterech solowych płytach, jakie wydała od czasu debiutu 'Under The Munka Moon' z 2004 roku. Widać Alice zbyt rzadko pokazuje się naga na balkonach hoteli. . .

Ta sytuacja może się zmienić właśnie za sprawą 'Pot Of Gold'. Bo mimo, że poprzednie płyty Russell wydane w barwach wytwórni Thru Thoughts miały bardziej alternatywny sznyt za sprawą elektronicznej ornamentyki i niebanalnych aranży, ta najnowsza dysponuje o wiele większym popowym potencjałem. Sporo tu imprezowych pewniaków podszytych funkiem, jak i spokojniejszych momentów, takich jak rewelacyjny cover 'Crazy' Gnarlsa Barkley - tylko Russell mogła dorównać dramatyzmowi, jaki serwował w oryginale Cee-Lo Green.

Tytuł czwartej płyty Russell jest jak najbardziej trafiony - to garnek pełen soulowego złota.

autor: Marcin Staniszewski

''Alice Russell has one of the great soul voices of today.'' THE TELEGRAPH

'Gritty in places, ethereal in others, the listener is treated to vocals that are as emotionally taxing as they are beautifully crafted.' BBC

''Surely by the end of the year she'll be earning the accolades she deserves.'' BLUES AND SOUL

''Were Alice Russell American she'd be hanging out with Jill Scott, Angie Stone and Alicia Keys right now.'' Q MAGAZINE

''Alice Russell possesses a voice of such jaw-dropping beauty, it commands you to sit up and take notice.'' STRAIGHT NO CHASER

'Move over Joss Stone, because a real sassy soul sister is about to steal your crown. Absolute genius. This woman is big news.'' DMC UPDATE

'Alice Russell has swiftly become a phenomenon in her own right - all Aretha-esque soul-sass and stunning vox. She's a wonder to behold.' URB MAGAZINE

''Her voice is so good I was thinking of calling her up to do some Massive Attack stuff. I love the thing her label Tru Thoughts have got going in Brighton .'' DADDY G, MASSIVE ATTACK

''Alice Russell has an amazing voice! She should be more famous than Joss Stone.'' GROOVE ARMADA

'Alice has a very special voice, as if she was a gospel singer from the 70's. '' DJ VADIM, NINJA TUNE

Stan Getz & J.J.Johnson

Editor's info:
This CD compiles for the first time ever the complete Stan Getz and J.J. Johnson at the Opera House LP [1957] and all of the tracks recorded at L.A.'s Shrine Auditorium with the same personnel a week later.
Personnel : Stan Getz, tenor saxophone; J.J. Johnson, trombone; Oscar Peterson, piano; Herb Ellis, guitar; Ray Brown, bass; and Connie Kay, drums.
''Here is a meeting to remember. It is one of those all too rare occasions when everything seems just right. Both hornmen are in optimum blowing fettle and play to and for each other. The rhythm section is ideal. By no means miss this one.'' - John A. Tynan, Down Beat 1958.
Total Time: 76:35 - 11 tracks - includes 12-page comprehensive booklet.

Ella Fitzgerald

Editor's info:
This album on the new Essential Jazz Album label presents the complete 1957 ''Ella Fitzgerald at the Opera House'', long unavailable in the UK, including both the Stereo and Mono LP versions, which were in fact different concerts - one recorded at the Opera House in Chicago and the other at the Shrine Auditorium in Los Angeles. These were Norman Granz JATP concerts.
Ella is backed by a truly star-studded band which included : Oscar Peterson, Ray Brown, Jo Jones, Roy Eldridge, J.J. Johnson, Sonny Stitt, Lester Young, Illinois Jacquet, Coleman Hawkins, Stan Getz, Flip Phillips & Connie Kay.
As a bonus, a rare 8+ minute reading of ''How High the Moon'' appearing here on CD for the first time ever - with Ella backed by Lou Levy, Wilfred Middlebrooks, Gus Johnson and, once again, Herb Ellis.
Total Time: 67:56 - 19 tracks - Includes 12-page booklet.
''Incidentally, I submit that Ella's performance of 'Stompin' at the Savoy' is irrefutably the most incredible, brilliant jazz vocal performance ever put to wax.'' Norman Granz [from the original liner notes]

Ella Fitzgerald & Louis Armstrong

Editor's info:
This album on the new Essential Jazz Album label presents the complete 1957 ''Ella Fitzgerald at the Opera House'', long unavailable in the UK, including both the Stereo and Mono LP versions, which were in fact different concerts - one recorded at the Opera House in Chicago and the other at the Shrine Auditorium in Los Angeles. These were Norman Granz JATP concerts.
Ella is backed by a truly star-studded band which included : Oscar Peterson, Ray Brown, Jo Jones, Roy Eldridge, J.J. Johnson, Sonny Stitt, Lester Young, Illinois Jacquet, Coleman Hawkins, Stan Getz, Flip Phillips & Connie Kay.
As a bonus, a rare 8+ minute reading of ''How High the Moon'' appearing here on CD for the first time ever - with Ella backed by Lou Levy, Wilfred Middlebrooks, Gus Johnson and, once again, Herb Ellis.
Total Time: 67:56 - 19 tracks - Includes 12-page booklet.
''Incidentally, I submit that Ella's performance of 'Stompin' at the Savoy' is irrefutably the most incredible, brilliant jazz vocal performance ever put to wax.'' Norman Granz [from the original liner notes]

John Coltrane

www.multikulti.com
Dwie płyty legendarnego Johna Coltrane'a z lat 50-tych zgrane na jednym, kompaktowym krążku. Kwartetowa 'Soultrane' w składzie John Coltrane - tenor sax, vocals; Red Garland - piano; Art. Taylor - drums; Paul Chambers - bass i kwintetowy 'Kenny Burrell & John Coltrane' wskładzie: Kenny Burrell - guitar, John Coltrane - tenor sax, Jimmy Cobb - drums, Tommy Flanagan - piano, Paul Chambers - bass.
Obie płyty w prestiżowym Down Beat otrzymały maksymalne noty: * * * * *.


DOWN BEAT'S 1958 * * * * *

Editor's info:
The complete classic 1958 albums 'Kenny Burrell & John Coltrane' and 'Soultrane', both of which received 5-stars in Down Beat reviews.
The first album presents a quintet showcasing Trane and Burrell [with the splendid Tommy Flanagan on piano], including the wonderful opening duet; while the second has Trane in a quartet format with Red Garland.
Personnel : John Coltrane tenor sax on all tracks, plus: Kenny Burrell [g], Tommy Flanagan [p], Paul Chambers [b], Jimmy Cobb [d] - and on 'Soultrane' with : Red Garland [p], Paul Chambers [b], Art Taylor [d].
Total Time: 77:08 - 10 tracks - Includes 16-page booklet

Ella Fitzgerald

multikulti.com:
Kompletne wydanie jednej z naważniejszych płyt w bogatej dyskografii Pierwszej Damy Jazzu. Wydaje się, że ten przydomek na trwałe związany jest z jej osobą, nie jest to bynajmniej kurtuazja. Elegancja, swing i wirtuozeria cechujące jej wykonastwo poparte rozległą skalę głosu sprawiło, że właśnie ona została okrzyknięta królowa jazzu. Do końca kariery jej głos brzmiał dziewczęco, lekko i radośnie, co wyjątkowo ciekawie brzmiało własnie w zderzeniu z repertuarem jazzowym.
Na jej wspólnej płycie z big-bandem Duke'a Ellingtona spotkamy gwiazdy jazzu: Bena Webstera, Johnny'ego Hodgesa, Paula Gonsalvesa, Stuffa Smitha, Cata Andersona, Clarka Terry'ego, Dizzy'ego Gillespiego, Billy'ego Strayhorna, Oscara Petersona, Herba Ellisa czy też Ray Brown[przez jakiś czas jej męża].
Recenzent Down Beat w 1958 pisał 'An absolute must in any library.' John A. Tynan


Editor's info:
The complete Ella Fitzgerald vocal sides from the celebrated 1957 double LP set presenting her singing the music of Duke Ellington.
The first CD of this edition contains the complete small group sides including Ben Webster, while the second has all of the big band numbers.
Featuring: Duke Ellington, Ben Webster, Johnny Hodges, Paul Gonsalves, Stuff Smith, Cat Anderson, Clark Terry, Dizzy Gillespie, Billy Strayhorn, Oscar Peterson, Paul Smith Barney Kessel, Herb Ellis Ray Brown, Jimmy Woode, Sam Woodyard, and many others.
Total Time: 156:00 min. - 37 tracks - Includes 16-page booklet.
''These are history-making sessions. An absolute must in any library.'' John A. Tynan - Down Beat [1958]

Ella Fitzgerald & Louis Armstrong

Editor's info:
The complete classic version of Gershwin's ''Porgy & Bess'' by Ella and Louis, one of the true gems of jazz history. As a bonus, are added two rarely heard duets recorded live at the Hollywood Bowl in 1956.
''As the tracks progress, you think she is cutting Armstrong - only to turn around and believe that Armstrong is cutting her. The truth, of course, is that they are outdoing themselves. This is a Porgy performance you would be ill-advised to miss.'' - Gene Lees - Down Beat 1959.
Personnel : Ella Fitzgerald, vocals; Louis Armstrong, trumpet & vocals; with orchestra conducted by Russell Garcia. On the bonus tracks, they are backed by : Trummy Young [tb], Edmond Hall [cl], Billy Kyle [p], Dale Jones [b], & Barrett Deems [d].
Total Time: 74:09 - 17 tracks - includes 16-page booklet.

Billie Holiday & Ray Ellis Orchestra

www.multikulti.com
Życiorys Lady Day jest jednym z najbardziej przejmujących życiorysów w świecie muzyki XX wieku. Niektórzy od początku mają w życiu pod górkę. Ona miała. Właściwie urodziła się z wyrokiem. Czarna, biedna, w dodatku bękart. Czy to nie wystarczy, żeby zapić się na śmierć albo skończyć gdzieś pod mostem? Na szczęście Billie miała jeszcze talent.
Szczyt jej kariery przypada na rok 1943, kiedy to magazyn ''Esquire'' uznaje Billie na najlepszą wokalistkę, a jej zdjęcie trafia na rozkładówkę ''Life''. Jest sławna. Zmienia też wizerunek. Na scenie jest prawdziwą damą. Ładną, elegancką kobietą w satynowej sukni z gardeniami wpiętymi we włosy.
Płyta ''Lady in Satin'' jest jedną z jej ostatnich płyt i dla wielu jest jej najlepszą płytą. Nagrana w siedemnaście miesięcy przed śmiercią, między 19 a 21 lutego 1958 roku, to płyta wyjątkowa. Wówczas Billie w niczym nie przypominała dawnej diwy.
'Jest wycieńczona, nie może utrzymać się na nogach. - Zanim przyszła, zdążyła się napić i zażyć Bóg wie co, kiwała się prawie jak wahadło. [. . .] Byłem producentem, starałem się, żeby wszystko poszło jak trzeba i miałem nadzieję, że nie wyzionie ducha - wspomina Ray Ellis, producent ''Lady in Satin'', uważanej za artystyczny testament tej wokalistki.
cytaty pochodzą z biografii ''Billie Holiday'' Julii Blackburn, wydanej w 2007 roku przez W.A.B.


Editor's info:
A harrowing classic, Billie Holiday's personal favorite among her '50s albums captures the singer 17 months before her death, her once honeyed voice, scarred and weakened from punishing life, its ravages highlighted by the 1958 session's crisp sonics and the contrasting ''satin'' of Ray Ellis' sleek string arrangements. Yet it is that very contrast that explains the power of these performances: In revisiting its torchy standards, Holiday reduces them to their core of pain and longing, transforming ''I'm a Fool to Want You,'' ''You Don't Know What Love Is,'' and ''You've Changed'' into naked declarations as mesmerizing and unsettling as a horrific accident. Any postrocker that presumes pop standards and string sections automatically translate to ''easy listening'' hasn't listened to this. This 1997 version adds unreleased takes and a beautiful 20-bit digital transfer to extract every shivering pang of Holiday's music. --Sam Sutherland

Duke Ellington with Mahalia Jackson

Editor's info:
As a composer and bandleader associated indelibly with the nightclub scenes of pre-Swing Era jazz, Duke Ellington would have a difficult time getting respect in the button-down world of concert music. And when Ellington premiered his first long-form piece, Black, Brown and Beige, in 1943 [available on the stunning Carnegie Hall Concerts, January 1943], he was considered a dilettante. He laid the work aside until this recording, which came in early 1958--with the added oomph of gospel vocalist Mahalia Jackson on board for all the suite's vocal parts. On this expanded reissue, Columbia has added an alternate take of the entire piece as well as two unrelated tracks recorded during the Black, Brown sessions but never before released. The suite is an expansive look, from Ellington's vantage, of course, at the evolution of African American history and culture. So there are ripples of spirited tone poetry, soaring gospel vocals from Jackson [with spare, aching piano from Ellington in spots], thundering horn-fronted swing from the band, and a consistency and unity on par with any symphonic work of the modern era. Ellington was always sensitive about this piece. After all, it showed a lot of what he held in high esteem: history, musical meditations on culture, and a full, colorful use of a band that Ellington held together for an amazingly long time. If only for Mahalia Jackson's takes on ''Come Sunday,'' by now an acknowledged standard, this set is awesome. --Andrew Bartlett

Sun Ra

www.multikulti.com:
Dwa longplay'e na jednej płycie kompaktowej.
Urodzony w 1914 roku pianista, multiinstrumentalista, kompozytor, bandleader Sun Ra [naprawdę nazywał się Herman P. Blount] to jedna z najbardziej niezwykłych postaci w historii muzyki XX wieku.
Debiutował w latach 30. w Chicago jako pianista, aranżer i kompozytor u boku takich artystów, jak Fess Wheatley i Oliver Bibb.
Dość szybko wytycza nowe szlaki, przede wszystkim rozbudowuje sekcję rytmiczną, stawiając na polirytmię. Odwoływał się do korzennej muzyki afrykańskiej. Wcześnie odkrył też instrumenty elektryczne, chętnie grał na prymitywnych, elektronicznych instrumentach klawiszowych. Jako jeden z pierwszych muzyków jazzowych wlączył do składu intrumentalnego gitarę basową. Lubił potężny dźwięk w niskich rejestrach, toteż chętnie zestawiał elektryczny bas ze zdublowanymi saksofonami barytonowymi lub klarnetami basowymi. Aby mieć wolną rękę w produkcji płyt, zakłada własną wytwórnię Saturn.
Płyta 'Jazz in Silhouette' to jedna z dwóch pierwszych płyt oryginalnie wydanych przez jego wytwórnię.
Płyta 'Sound Sun Pleasure' pochodzi z podobnego okresu [została nagrana pomiędzy 1958 a 1960].
Przez jego zespół przewinęło się wielu niepokornych jazzu John Gilmore, Marshall Allen, Ronnie Boykins, Hobart Dotson, Ahmed Abdullah, Marion Brown, Richard Davis, Robin Eubanks, Craig Harris, Billy Higgins, Frank Lowe, Julian Priester, Lex Humphries, Clifford Jarvis, Julian Priester, Pharoah Sanders, James Spaulding.

Do dnia dzisiejszego pozostaje osobą raczej mało znaną, jednak jego muzyczna spuścizna [pozostawił po sobie blisko 670 kompozycji jazzowych i ogromną liczbę płyt, w tym 125 longplayów] jest nie do przecenienia, po prostu trudno sobie wyobrazić wiek XX bez Sun Ra.


Editor's info:
This CD reunites two of Sun Ra and His Arkestra's consecutive 1958 LPs in their entirety: ''Jazz In Silhouette'' and ''Sound Sun Pleasure''. Two bonus tracks from the same period have been added.
''This marvellous record will surely some day be recognized as one of the most important jazz records since the war.'' - The Penguin Guide To Jazz [reviewing 'Jazz in Silhouette']
15 tracks - splendid sound quality - new and careful 20-bit remastering - Includes 12-page comprehensive booklet.

Dave Brubeck Quartet

Editor's info:
The complete long unavailable original studio album ''Jazz Impressions of U.S.A.'' [1957] by the Dave Brubeck Quartet - for the first time ever on CD. This was the first album featuring Brubeck with Joe Morello.
This would be the first album in a series of ''mood'' LPs all titled ''Jazz Impressions'' which were inspired by different cultures and places. It would be followed by ''Jazz Impressions of Eurasia'' [1958]; ''Jazz Impressions of Japan'' [1964] and ''Jazz Impressions of New York'' [1964]. All of the compositions from ''Jazz Impressions of U.S.A.'' were new works by Dave Brubeck.
As a bonus to this rarely heard gem, we have added two more Brubeck tracks [recorded in '56 & '57] which have never appeared before on CD [both were issued only on separate long out of print LP compilations].
Personnel : Dave Brubeck, piano [solo piano on 8]; Paul Desmond, alto sax; Norman Bates, bass; Joe Morello, drums. Total time: 56:01 min. - 10 tracks - Includes a 12-page booklet - splendid sound quality - new and careful 20-bit remastering.

Jimmy Smith Trio / Quintet

Editor's info:
Contains Jimmy Smith's complete 1974 trio & quintet recordings, from the original LPs ''Paid in Full'' and ''Jimmy Smith '75'' - both albums appear here for the first time ever on CD.
Jimmy Smith plays organ or piano on all tracks, with: on ''Paid in Full'': Ray Crawford [g], Larry Gales [b], Donald Dean [d], Buck Clarke [perc]. Los Angeles, 1974. And on ''Jimmy Smith '75'': Ray Crawford [g], Donald Dean [d]. Tel Aviv, Israel, 1974 - plus Buck Clarke, Eddie 'bongo' Brown, Leslie Spruill [perc]. Los Angeles, 1974.
Total Time: 77:12 - 14 tracks - Includes 12-page comprehensive booklet
''This was our first session with bassist Larry Gales, a genius like myself [damned right!] and with rhythm guys like Donald Dean and Buck Clarke. . . well, we just started blowin', and like anything else that gets good to you, we just couldn't get enough!'' - Jimmy Smith, from the notes to ''Paid in Full''.

Clusone 3 [Michael Moore, Ernst Reijseger, Han Bennink]

multikulti.com:
''. . .Wznowienie płyty Clusone 3 to kolejna, obok Westbrook-Rossini, arcyciekawa pozycja ze starego katalogu Hat Hut'u odwołująca się do bardziej klasycznych i docenianych muzycznych form. O ile jednak Mike Westbrook wziął na warsztat fragmenty oper Rossiniego, to Michael Moore, Ernst Reijseger i Han Bennink sięgnęli po piosenki Irvinga Berlin'a. Płyta powstała jednak w zupełnie innym okresie niż projekt Westbrooka więc i podejcie do tematu jest zupełnie inne. Nagranie to jest dekadę młodsze - pochodzi z 1993 roku i być może dlatego właśnie podstawowym sposobem interpretacji standardów jest tutaj dekonstrukcja. Nie jest ona jednak totalna - muzycy nie niszczą ani melodyki, ani [choć nie zawsze] piosenkowej struktury irvingowskich kompozycji. Szukają klucza dla każdego utworu osobno - czasem będzie to minimalizm jak w Soft Light And Sweet Music, czasem poezja jak w White Christmas [najbardziej słodko zagranym utworze na płycie]. Podział ról jest prosty i dosyć oczywisty - Michael Moore to oręż mainstreamu, najbardziej liryczny spośród muzyków tria, Reijseger wnosi wyraźniejszy powiew klasycznej muzyki, a Bennink to improwizująca, europejska awangarda. Wszystkie te trzy elementy łaczą się ze sobą płynnie, próżno szukać tu jakichkolwiek szwów. Ponieważ muzycy nie szukają kombinacji tam gdzie ich nie ma, nie tworzą w prostych ujmujących kompozycjach skomplikowanych struktur, muzyka zawarta na płycie jest do bólu szczera. Słuchacz czały czas ma świadomość niezwykłej fascynacji całej trójki muzyką amerykańskiego kompozytora i może tylko jej ulec na nieco ponad godzinę. Niezwykłe nagranie. . .''
[Józef Paprocki]

All About Jazz:
Musicians play Irving Berlin because he makes them sound good. The pretty songs make you sound poetic just reading; the tapinflected songs Astaire introduced will bring out your swing if you have any. So what you get with Irving Berlin is melody so strong and self-supporting it keeps its integrity, no matter how stretched or yanked from context. And you get music so common, to America and to jazz at least, musicians may make free with it without losing you. You have, in short, perfect fodder for Clusone 3 - which they knew even before they were approached about doing an unspecified concept album.
While feasting on the individual selections, please note how nicely programmed this disc is. As live, Clusone 3 cut the wide open stuff with tight swingers. You can argue for cosmic implications: the music expands and contracts like the universe. Or you can just say the rhythm's as natural as breathing: in, out, in, out.
by Kevin Whitehead

Joe Morris Bass Quartet

multikulti.com''. . .Joe Morris to uznana firma - jest niezwykle ceniony jako bassista, ale również - jako gitarzysta. Na płytę swojego nowego kwartetu - zaprosił muzyków, z którymi wcześniej miał już okazję współpracować w ramach innych - nie tylko swoich własnych - projektów. I takie jest też to nagranie - jest to przede wszystkim dzieło kolektywne. Każdy z muzyków wnosi do niego coś niezykłego: Taylor Ho Bynum, asystent Anthony Braxtona i jego stały współpracownik, wnosi przetestowaną w Goes Trance Music strukturę frazy, Luther Gray - partner Morrisa w projektach Steve'a Lantera i Kena Vandermarka - polirytmiczność, Allan Chase - jazzowy i klasyczny saksofonista, muzykolog, uczeń kursów Braxtona, Roscoe Mitchella, Karla Bergera, partner Rashied'a Ali w kwintecie Prima Materia, nagrywający wcześniej z m.in. Juliusem Hemphillem, Muhalem Richardem Abramsem, Johnem Zornem, Williamem Parkerem, Andrew Cyrille'm i Fredem Herschem - energię połaczoną z lirycznym wyczuciem napięcia, a sam lider - groove i niezwykłą, melodyczną artykulację. Muzyka zespołu rzopięta jest pomiędzy silnymi wpływami dokonań Braxtona [Skeleton] - wszak niemal wszyscy członkowie zespołu z nim grywali, a klasyczną w konstrukcji, chociaż surową i otwartą w formie - jazzową balladą [All-In-One]. Nagranie to pokazuje jak powinien brzmieć współczesny mainstream, asymilujący awangardowe wpływy i dokonania najważniejszych postaci jazzowej muzyki XX wieku, oparty na kompozycjach ale niestroniący od - także zbiorowej - improwizacji. Świetna płyta w niezwykły sposób łącząca strukturalną wizję twórców i dbałość o piękno detalu. . .''
[Józef Paprocki]

diapazon.pl; 2009-01-28
''. . .Lider zespołu jest w Diapazonie znany i jak sądzę lubiany, więc nie będę przybliżał jego postaci. Niespodzianką, ale może niezbyt wielką, jest to, iż Joe Morris tym razem nie gra na swoim koronnym instrumencie, jakim jest gitara, lecz na kontrabasie.
Towarzyszy mu zaś zespół w składzie: Taylor Ho Bynum, kornecista i trębacz, znany ze współpracy z Anthonym Braxtonem, multisaksofonista Allan Chase i perkusista Luther Gray.
Dość tradycyjny skład, grający dość tradycyjną muzykę, oczywiście jak na Joe Morrisa. Czytałem w jednej z recenzji z tego albumu, że słychać w muzyce tej grupy echa muzyki Ornette'a Colemana i Alberta Aylera. Być może tak, ale nie brałbym tak na poważnie tych enuncjacji, daje to jednak pewien obraz, czego możemy się po nagraniu spodziewać.
Pisałem powyżej o dość tradycyjnym brzmieniu i już pierwszy utwór potwierdza to, gdyż mamy do czynienia w nim zarówno z kolektywną grą zespołu, jak i przerywającymi je solami basu i perkusji. Morris zresztą w prawie każdym utworze daje próbki swojego talentu i trzeba przyznać, że radzi sobie z basem równie dobrze jak z gitarą. Nie ma się jednak czego bać, że lider za mocno wyeksponuje bas, pomijając swoich partnerów, daje im bowiem wygrać się do woli.
We wkładce do płyty Morris przyznaje, że jego grę na kontrabasie inspirowała gra takich mistrzów tego instrumentu jak Scott La Faro, Fred Hopkins i Jimmy Garrison. Jeżeli rzeczywiście tak było, to trzeba przyznać, że Morris lekcje odrobił.
Brzmienie zespołu, które jest wynikiem takiego, a nie innego składu, jest niezwykle potężne, ale paradoksalnie nadzwyczaj klarowne i subtelne. . .''
[Robert Żurawski]
pełny tekst recenzji na diapazon.pl

Editor's info:
Listen to the music of Joe Morris and one is immediately struck by a few things. First, there is his sense of rhythmic and melodic articulation; a sense of phrasing brimming with potent energy and focused resolve. Then there is an uncanny ability to balance freedom and groove. Finally, there is his ability to pull it all together in structures that bring out particularly inspired playing by his collaborators. All of this is grounded in a deepseated knowledge of the tradition; not boundary - constrained conventions that all too often pass for tradition. Instead, Morris has the in - sightful ability to pull at will from the pulse of African string music, Armstrong's antiphony, the rooted soul of Blind Lemon Jefferson, Bop's lithe angular flow, Ellington's sense of graceful swing, right up through the inversions and refractions of Cecil Taylor, Anthony Braxton, Jimmy Lyons, or Henry Threadgill [to name just a few of the masters that Morris discusses with eloquent passion.]
Morris draws on all of this for the music on this recording. Over the course of the last three decades, he has made an auspicious mark as a leader, helming sessions with his instantly identifiable guitar. Here, he shows equal acumen leading a quartet as a bass player, an instrument he has been increasingly focusing attention on. Morris explains his strategy for the recording. ''I wanted this group to work as a playful folk-like setting. Four guys playing simple but unique things and having a lot of room to stretch.''
The choice of reeds, brass, bass and drums opens up the harmonic foundation of the pieces to focus on the tensile dynamism ingrained within the tunes. Guiding the session from the bass, Morris and crew dive in with a commanding sense of open pulse and melodic construction. The pieces queue up frameworks for the limber interplay of Taylor Ho Bynum's feisty trumpet and cornet and Allan Chase's commanding free lyricism on alto, baritone, and soprano. Bynum and Chase are galvanized by Morris' bounding bass lines and the supple flow of Luther Gray's drums. The four effortlessly internalize the forms and use them as launching-off points into spontaneous invention. It is precisely the way they mine the intersection of freedom, melody, and swing that makes this music distinctive from the very start. While Morris, Chase, Bynum, and Gray have each immersed themselves in the traditions of free jazz and spontaneous improvisation, they are also musicians who have always eschewed orthodoxy. Morris explains: ''To me jazz is a liquid thing—never fixed or concrete. I think that swing and melody are acts of defiance. . . Many who used to be interested in jazz and stopped because they got into improvised music act as if swing is simple or backward or worse. The hardest things to do in music are to make swing and melody fresh and new. At this point I am less concerned with new in that contrived sense and more concerned with new as in fresh, open and swinging, with great articulation and a strong sense balance between depth and playfulness.'' That energized feeling of collective spirit and conviction is in full evidence throughout this set. Of course none of this works if the ensemble doesn't click and Morris' choice of collaborators is inspired. There is the rhythmic foundation of the group. Morris has been working with drummer Luther Gray in a variety of contexts over the last six years. Or listen to the way Morris [this time on bass] and Gray anchor the angular fractals of Steve Lantner's piano playing on Lantner's What You Can Throw. Gray comments, ''The integration of the ensemble is the result of Joe's writing, his choice of personnel, and our shared experiences playing with one another. . . At this point, I'm confident Joe and I could play with anybody with great results, but put us behind a true creative virtuoso like Allan Chase or an imaginative stylist like Taylor and it's inevitable the result will be interesting and exciting.'' Here, the two lock in and propel the group along with a mutable sense of tempo and pacing.
Taylor Ho Bynum needs no introduction. He's distinguished himself as both a leader and as a core member of Anthony Braxton's recent ensembles. One of Bynum's great assets is his ability to shape his spectacular chops to the particular setting. He charges in to the themes, countering Chase's reeds, whether driving across the pulse with nimble counterpoint or shading the flow with muted colors. His solos bristle with spirited elliptical intensity shot through with bluesy bluster. He enthuses about the session. ''Though [this] particular quartet had never played together before, we'd all played so much in so many other contexts I think we found a real natural balance very quickly. Joe deserves a lot of credit for that. . . He knows how to structure the session, bring the tunes to life, give enough material to push us somewhere specific but leaves tons of freedom for the musicians to find surprises. He and Luther dig such a deep, swinging, and open pocket, it really makes it easy for the horns.'' Reed player Allan Chase is one of those players who deserves far more recognition than he gets. His playing reflects an avowed dedication to absorbing the full jazz history. Dig up his sessions with Your Neighborhood Sax Quartet, his take on East Coast Cool with trumpet player John McNeil, his work with Morris and Gray as part of Steve Lantner's quartet, or the ethereal freedom he explores with his wife, vocalist Dominique Eade for some notable examples. He talks about that open approach to listening. ''I feel connected as a player to everything from the late swing era to free improvisation. The idea that you have to abandon certain aspects in order to be modern and relevant Check out the way Gray floats the groove with bassist Timo Shanko and Morris on guitar on Joe's Age of Everything.
seems old-fashioned and inhumane to me. . . The belief that one kind of playing is hip, superior, and more relevant is a kind of presentism, which is artistically too limiting, and also an ethical mistake, like ethnocentrism. I guess I relate more to the 'ancient to the future' idea than to progressive modernism, so swing and lyricism can be as much part of the picture as noise, space, and dissonance.'' Here he effortlessly extends the obliquely sinuous themes with a sophisticated sense of harmonic abstraction and a relaxed lock on the melody and groove.
Morris delivers some of his strongest bass playing to date on this session. His muscular lines provide the underpinnings of the compositions. He cites bass players like Fred Hopkins, Scott LaFaro, and Jimmy Garrison, amongst others as having been an influence on his music since he started. He explains, ''Mainly, what I am doing in this group is filling in the bass part with swing, melody and instant harmony. I suggest things. I follow. I lead. I support. I contrast and I juxtapose ideas. The music is very open so we make most of it in the improvising. . . Luther is the man for time. We make it bounce. The compositions give us a way to vary the bounce so that the horns can articulate differently with every piece.'' Whether goading the momentum or laying out lines that sing along with the horns, his bass playing drives that ''bounce,'' but also leads from the front.

Steve Lantner Quartet

multikulti.com:
''. . .Steve Lanter to pianista niezwykły - jak wielu bowiem wirtuozów fortepianu sięga po kompozycje Anthony'ego Braxtona?! A zrobił tak na swojej poprzedniej płycie, nagranej wespół z Joe Morriem i Luther Grayem, których zaprosiłm także do dwojego kwartetu. Nową postacią jest Allan Chase, jazzowy i klasyczny saksofonista, muzykolog, uczeń kursów Braxtona, Roscoe Mitchella, Karla Bergera, partner Rashied'a Ali w kwintecie Prima Materia, nagrywający wcześniej z m.in. Juliusem Hemphillem, Muhalem Richardem Abramsem, Johnem Zornem, Williamem Parkerem, Andrew Cyrille'm i Fredem Herschem. Poszerzenie składu to nie jedyna zmiana jaką Lantner proponuje - o ile płyta w trio opierała się na - dość co prawda otwarcie traktowanych, ale jednak - kompozycjach, to tutaj proponuje nam swobodną podróż. Świadom jednak niezwykle jazzowej tradycji pozostaje Lantner w swej muzyce rozpięty pomiędzy klasycznymi dokononiami Theloniousa Monka z ''Misterioso'', Johna Coltrane'a z ''Giat Steps'' czy Sonny Rollinsa z ''Saxophone Colossus'', współczesną muzyką Matthew Shippa czy Pandelisa Karayorgisa a totalną pianistyką Cecila Taylora. Od tego ostatniego odróżnia go jednak zdecydowanie inne traktowanie instrumentu i niezwykłe, strukturalne myślenie o swojej muzyce. Do realizacji pomysłów dobrał znakomitych współpracowników - sekcja Morris / Gray potrafi bowiem i mocno osadzić mocne, i urzekająco swingować, nadać improwizacją mocny, groove, ale potrafi i ''odjechać'' w bardziej optwartej formule. Chase zaś zaskakuje zarówno ruchliwymi frazami altu, jak i stonowanymi, jakby nieco przygasłymi partiami na sopranie. Na barytonie potrafii być liryczny i szortki zarazem. A przy tym stale coś nowego proponuje, rozszerza muzyczną formułe, zaskakuje. Świetne, koncertowe nagranie!. . .''
[Józef Paprocki]

All About Jazz:
Given - Live In Münster, is the Steve Lantner Quartet's second effort. Its sax-piano-bass-drums line-up invites weight against the measure of classic albums like Misterioso, Black Fire, Giant Steps, and Saxophone Colossus on the one hand, and thousands of rote quartet recordings on the other. Lantner's contribution falls on the right end of the spectrum by doing exactly what a jazz album must in order to justify its carbon footprint in the 21st Century; it presents a vivid impression of a singular musician with a strong band moving the music forward. Or as Lantner puts it, 'I am trying to play jazz music in a language that I think is a natural evolution past tonal/modal sensibilities'.
by Bill Meyer

Taylor Ho Bynum Sextet

multikulti.com:
''. . .To druga już płyta sygnowana przez sekstet Taylora Ho Bynuma, stałem współpracownika Anthony Braxtona, i druga w której stosuje on podobny zabieg. Nie wszystkie utwory nagrane zostały bowiem w pełnym składzie - pierwszy i ostatni utwór na płycie zagrany jest solo, drugi i szósty [przedsotatni] w trio, natomiast trzy środkowe [trzyczęściowa suita - whYeXpliCitieS], stanowiące zasadniczą część płyty są nagrane w pełnym sześcioosobowym składzie. O ile jednak na pierwszej płycie ''The Middle Picture'' układ utworów był naprzemienny i dosyć przypadkowy, to tutaj ma on służyć zbudowaniu napięcia a potem powolnemu jego wygaszeniu. Muzyka ma niezwykły, niepokojący charakter który obecny jest tu już od pierwszych dźwięków ''Open'' gdy Ho Bynum krzyczy poprzez instrument. To wrażenie nie opuszcza nas także gdy trio gra niemal klasyczny swing, ani gdy w ''whYeXpliCitieS'' sextet niemal wprost odwołuje się do amerykańskiego folku by za chwilkę mocniej akcentować dixielandowe wpływy we autorskich kompozycjach trębacza. Wszystkie te wpływy lączą się jednakże w muzyce w sposób niezwykle harmonijny - nie mamy ani przez chwilkę wrażenia obcowania z przypadkowym kolażem, a tylko z przemyślaną, starannie zakompaniowaną i przemyślaną formą. Ostatnie dwa utwory to wyciszajce, triowe Goffstown i szarpiące solowe Close, które sprawia iż mamy ochotę natychmiast powrócić do tej płyty. . .''
[Józef Paprocki]

Gazeta Wyborcza; 2009-01-29:
''. . .To drugi autorski album amerykańskiego kornecisty i trębacza Taylora Ho Bynuma znanego głównie ze współpracy z ikoną free jazzu - Anthonym Braxtonem. Bynum nie uwolnił się od wpływów jego niezwykle emocjonalnej muzyki, ale może to i dobrze, bo wplatając w swe autorskie kompozycje pierwiastek muzycznych idei mistrza, stworzył zupełnie nową jakość. Muzykę bogatą koncepcyjnie, rozwijającą się od subtelnych solowych partii czy klasycznych inspiracji w smyczkach, przez żartobliwe melodie, po ekstatyczną, hardrockową ścianę gitarowych przesterów. Album ma dramaturgiczną symetrię. Rozpoczyna go i kończy solowy popis lidera, drugi i przedostatni utwór zagrane są w trio, a tylko w trzech środkowych usłyszymy pełny, sześcioosobowy skład zespołu. I właśnie ta trzyczęściowa suita ''whYeXpliCitieS'' jest kulminacją nagrania. . .''
[Tomasz Handzlik]

diapazon.pl, 2008-12-31:
''. . .Płyta ma wielce przemyślną konstrukcję, ale o tym potem. Co do lidera grupy, jeżeli pytacie, kto zacz, to odsyłam do płyt Braxtona, bo na nich między innymi na omawianej ostatnio w Diapazonie płycie ''Moscow'' ten kornecista brał udział.
Wspomniałem powyżej, że ta płyta ma ciekawą konstrukcję, a polega ona na tym, iż zasadnicza część tego albumu czyli zagrane w sekstecie trzy utwory o dziwnym tytule ''whYeXpliCitieS'', poprzedzają i kończą cztery inne utwory - dwa na kornet solo [pierwszy i ostatni na płycie] i dwa zagrane w triu [kornet, gitara elektryczna, perkusja], które występują przed i po opus magnum czyli serią ''whYeXpliCitieS''.
Ciekawe, iż suita ''whYeXpliCitieS'' dedykowana została Anthony'emu Braxtonowi, ale zaczyna ją ściana dźwięku gitary elektrycznej. Różnorodnych smaczków znajdziemy w tej suicie więcej, bo choćby trzecią część zaczyna jakaś przyjemna folkowa melodyjka. Bardzo wysublimowana to muzyka, a ciągłe zwroty w jej akcji od brzdąkających tak od niechcenia gitar po subtelne dźwięki altówki, mogą robić wrażenie.
Ponad trzydziestominutowe ''whYeXpliCitieS'' może naprawdę wzbudzić podziw oryginalnością użytych środków wyrazu. Trudno napisać coś konkretnego, bo tak wiele się dzieje w tej suicie, że trzeba byłoby rozbierać ją na części pierwsze, ale sądzę, że słuchający jej dokonają tego na swój własny użytek.
Warto zanurzyć się w tę muzyczną przestrzeń, chociaż uprzedzam, ze nie jest to muzyka łatwa, lekka i przyjemna. . .''
[Robert Żurawski]
pełny tekst recenzji na diapazon.pl

Editor's info:
Here's a group of musicians who are making a commitment to the long haul. They are creating music for the third millennium that is savvy enough to draw on the forking paths of the tradition while finding room for their own individual voices. Get Bynum started on this group and he responds with his usual enthusiastic eloquence. 'Whatever balance I am able to strike between tradition and individuality I really owe to the nurturing community of musicians I came up under.' This set is a tribute to that journey.
by Michael Rosenstein


All About Jazz:
Since he started teaching at Wesleyan University in the '90s, Anthony Braxton has found a large number of players who have embraced his compositional and improvisational ideas. Cornetist Taylor Ho Bynum has been among the most active in Braxton's galaxy. Bynum has also been directing a large array of his own ensembles; of those, his sextet is one of the most fruitful. Populated by other students of Braxton, this group released the superb Middle Picture [Firehouse 12, 2007].
Asphalt Flowers Forking Paths is a step beyond the sextet's first foray, being made up of all Bynum originals with an overarching concept to the eight pieces that gives the entirety a structural unity. The two end pieces are cornet solos. The second and penultimate piece are performed by the trio of Bynum, guitarist Mary Halvorson and drummer Tomas Fujiwara, a long-time Bynum collaborator. Also, the unique instrumentation [cornet, sax, viola, two guitars and drums] now sounds more flexible. Without a bass, the group's sound has a buoyant quality that gives the music clarity even in its densest passages.

The centerpiece of this disc consists of a lengthy three-part suite, ''whYeXpliCitieS,'' dedicated to Braxton and performed by the entire sextet. It begins with very un-Braxtonian guitar power chords and feedback [courtesy of Evan O'Reilly], before settling into a slow movement with a haunting melody line played by violist Jessica Pavone. The second section revolves around a knotty theme that sounds as if it's based on Braxton's approach, both thematically and rhythmically. The final movement is founded on an almost folk-like theme given an unusual arrangement, with saxophonist Matt Bauder taking the lead while pizzicato viola and a flanged, percussive guitar [O'Reilly] decorate it. It gradually becomes misshapen and distorted, slowing down for a beautiful interlude by Bynum then picking up steam again, concluding with a driving section.

What's impressive is how un-Braxtonian the music sounds. Bynum is a creative player with his own ideas about composition and improvisation. And that may be the greatest lesson he learned from his mentor.

By Robert Iannapollo


All About Jazz:
Cornetist Taylor Ho Bynum has garnered a considerable amount of acclaim since his stunning debut as an ensemble leader on Other Stories [Three Suites] [482 Music, 2005]. Widely considered composer Anthony Braxton's most promising former student, Bynum continues to work with his former mentor, acting as one of his key collaborators, while maintaining a distinct identity as a singular composer.

Although Bynum shares some of Braxton's esoteric qualities [the modular structure of the 'whYeXpliCitieS' suite, for example], he embraces a more post-modern aesthetic, maintaining an appreciation for the specifics of style as he fuses disparate genres together like patchwork collages. These concepts are fully manifest on Asphalt Flowers Forking Paths, the brilliant follow up to his sextet's debut, The Middle Picture [Firehouse 12, 2007].

A collaborative composer, Bynum invokes his idol Duke Ellington when writing for his longstanding sextet, which consists of multi-reedist Matt Bauder, guitarist Mary Halvorson and violist Jessica Pavone [all fellow Braxton alumni], as well as drummer Tomas Fujiwara and guitarist Evan O'Reilly. Like Ellington, Bynum writes specific passages highlighting his accomplice's strengths, rather than academic notation intended for multiple interpretations--another characteristic that distinguishes him from his former teacher.

A magnanimous but mercurial leader, Bynum's self-acknowledged 'trickster sensibility' marshals the spirit of another American icon, composer Charles Ives. This is evident on the puckish solo cornet improvisations 'Open' and 'Close,' which offer brief experimental excursions into pure sound, full of chattering dissonances and guttural elucidations.

The album is structured in mirrored layers; the outer edges are book-ended by the aforementioned solo cornet improvisations, followed by terse trio excursions with Mary Halvorson and Tomas Fujiwara, which in turn frame the massive three-part 'whYeXpliCitieS' suite at the album's center.

The trio cuts, 'Look Below' and Goffstown,' offer an enthralling inversion of small combo dynamics. The former focuses on Halvorson and Bynum's vociferous, angular variations, while the latter finds them in a melancholy mood, allowing Fujiwara's roiling trap set to take center stage.

The expansive three-part 'whYeXpliCitieS' suite, dedicated to Braxton, encompasses a range of stylistic detours: screeds of distorted electric guitar feedback, folksy melodies culled from Celtic and calypso traditions, knotty counterpoint and opulent unison harmonies all weave their way through the half-hour work. Bynum breaks the sextet into various-sized sub-ensembles throughout, varying tonal and textural dynamics with great frequency. Highlights are numerous, including Pavone's dulcet viola duet with Bauder's plangent bass clarinet in the first section, Bauder and Fujiwara's frenetic duet in the second section, and Bynum's mellifluous neoclassical interlude which bridges the bittersweet calypso-themed portion of the third section with the rousing finale.

Asphalt Flowers Forking Paths is another winning entry in a burgeoning discography from a remarkable writer, improviser and bandleader who has come into his own.
By Troy Collins

Jean-Philippe Goude / l'Ensemble

multikulti.com:
Francuski kompozytor teatralny i filmowy Jean-Philippe Goude jest autorem jednej z największych niespodzianek fonograficznych ostatnich lat. Ten urodzony w 1952 roku muzyk płytą 'Aux solitudes' dowiódł, że muzyka serialna/repetytywna, której najważniejszymi przedstawicielami są Philip Glass, Steve Reich, Terry Riley i John Adams, nie jest już 'wygasłym wulkanem' na mapie muzyki współczesnej.
Jean-Philippe Goude rozbudowując instrumenatrium, zarówno to akustyczne jak i elektroniczne, nie redukując zanadto materii muzycznej w dziedzinie rytmu, melodyki, harmonii, tworzy nową jakość, zarówno estetyczną, jak i emocjonalną. I właśnie w tej warstwie udaje się Goude'owi osiągnąć mistyczne uniesienie znane z prac Arvo Parta czy Henryka Mikołaja Góreckiego.
Dla jednych minimalizm to efekt dziecięcej zabawy niedojrzałych kompozytorów, dla innych bezproduktywna, postmodernistyczna żonglerka konwencjami, dla jeszcze innych zapowiedź nowego gatunku, który tak naprawdę nigdy się nie ukonstytuował . . . Tyle opinii ile punktów widzenia.
Tym bardziej jednak warto przekonać się samodzielnie jak jest naprawdę.
autor: Krzysztof Szamot

wybrana dyskografia:
2008: 'Aux solitudes'
2001: 'Rock de chambre'
1996: 'La divine nature des choses'
1994: 'Ainsi de nous'
1992: 'De anima'

wybrana filmografia Jean-Philippe Goude;

2003: Nos enfants chéris
reżyseria Benoît Cohen

2001: Haute fidélité
reżyseria Brice Cauvin

2000: Kwestia smaku [Une affaire de gout]
reżyseria Bernard Rapp

1998: Micro climat
reżyseria Marc Simenon

1998: Tous les papas ne font pas pipi debout
reżyseria Dominique Baron

1997-1996: Niezwykłe wydanie[Tiré a part]

1996: Sortez des rangs
reżyseria Jean-Denis Robert

1991: Ils n'avaient pas rendez-vous
reżyseria Maurice Dugowson

1983: Circulez y'a rien a voir
reżyseria Patrice Leconte

1983: Rock 'n Torah
reżyseria Marc-Andre Grynbaum


Editor's Info:
In the beginning there was the piano. As soon as he mastered the basics he discovered the spell of melancholy while working on a little musical piece: an etude ringing out in the style of a somber hymn. Not the dead meat smell of somberness that, according to Picabia, serious people emit. Rather, instead, the earthen gravity of an abyss dug by life itself. Everything is the result of this bedazzlement.

At 11 years old, Jean-Philippe Goude closed his eyes. When his eyelids finally re-opened, he could only see turquoise bubbles.The times had changed. The color was set by Sgt Peppers With Weidorje, he initiated a rock adventure which led him to Dick Annegarn, Odeurs, Renaud, for whom he wrote outstanding arrangements. Mistral Gagnant revives itself from his artistic signature. He spent three years wandering and then awoke.

In 1985 he decided to write his own music, the music which had been lying asleep in a corner of his childhood. He sold his synthetizers and kept only a piano. Gone was the sequined way out. Thus began a long period of looking at himself in the mirror of sincerity. De Anima appeared in 1992, a decisive step on a neo classical path. Then followed the album Ainsi de nous [1994], La Divine Nature des Choses [1996] and Rock de Chambre [2001]. Just as many of his works recognized, popularized often by radio and television. Jean-Philippe Goude is the author of these unforgettable musical titles which accompanied shows such as Un Siecle d'Ecrivains [France 3], Caracteres [France 2] and again A voix nue [France Culture].

Rock de Chambre is a testimony of his taste for un-nameable combinations, like the meeting of a chamber orchestra and a rock drummer [including progression] linked to King Crimson; the album in which pop music legacy, the passion of energy and rhythm take on a special contrast.

There lies the secret. In the nostalgia of the baroque era [with all the subtle connections with song and dance] and the futurism of music which rejects neither Mahler nor David Sylkian, nor Ravel nor Penguin Cafe Orchestra. A sort of new age of scholarly music which balances on a tight rope held on one side by Lully's heirs and on the other by the fans of Sufijan Stevens. Curious mix.

Aux Solitudes is certainly a play on words on Purcell [O solitude], but this album of classic instrumental and post-rock returns to a serious theme, that is an essential, and which does not consist of a consensual complaint on the planet's degradation but instead, of an evocation of a major challenge. The announcement of the death of God has turned us into orphans. It's up to us to fully pay the consequences.

Intertwinning of styles, borrowing from the past and prospective sounds characterize this new album in the color black, twinkling [like the vibrations of a painting by Pierre Soulages], whose lyricism is paradoxical for hope spurts forth on a base of desolation. Mixing the acoustic sources and electronics, with a shivering lightness and a frenetic pulsing, Jean-Philippe Goude invents this great music which abolishes frontiers. This music is to be listened to and looked at.

The singularity of L'Ensemble Jean-Philippe Goude is a magical union where a quintet of strings, piano, Martenon wave, mandolin, woodwinds and some heavenly voices, composing a cinematic universe like a film that projects dreams, doubts, nighttime moods, and the perspective of a path which is ours to draw. Here is a majestic work, profound in which it is impossible to lose oneself. It speaks as much to the fans of baroque music as to those souls moved by the minimalism of Moondog and Phil Glass, and to those who are touched by the fantasies of Erik Satie; as to those who are the most ardent admirers of Arvo Pärt's diatonic music. For anyone turned on by Gabriel Fauré or definitely seduced by the elegies of Robert Wyatt, Aux Solitudes is an album of contrasts which goes beyond its predecessors.

As for the text recited by Laurence Masliah and Jean-Philippe Goude, sung by Isaure Equilbey and Paulin Bundgen, our young boy of 11 years of age has just inscribed a capital work in the marble of music on the move.This is one of the works that one will listen to with the sole purpose and the sole pleasure of traversing life [without the help of the afficionados of Lully and Sufjan Stenvens] while envisioning one's present and future on a sensitive mood. Sensitive, Jean-Philippe Goude is assuredly, like a string which would be pulled by a wounded heart and the smile of an eternal child who doesn't know that life dies.

Guy Darol [translated by Céline Barré]

Bill Evans

Editor's info:
This release presents two amazing performances by the great Bill Evans, now issued for the first time ever on DVD. The first one was filmed in Italy in July 1978, during Philly Joe Jones' final days as a member of the Bill Evans Trio ]; the second, another rarity: is a 1972 filmed rehearsal of the Bill Evans trio [with Eddie Gomez and Marty Morell, a formation that lasted from 1969 to 1975] plus reed player Herb Geller.
Personnel : Bill Evans, piano; Marc Johnson, bass; Philly Joe Jones, drums; Lee Konitz, alto sax on ''Solar'' only - Umbria Jazz Festival, Italy, July 19, 1978; and : Bill Evans, piano; Eddie Gomez, bass; Marty Morell, drums; & Herb Geller, alto sax & flutes [piccolo/alto] - studio rehearsal, Funkhaus, Hamburg, Germany, February 12, 1972.
Total Time: 54 min. - Colour/Mono - 10 tracks - compatible with all DVD players.

Julian Cannonball Adderley

www.multikulti.com:
Dwie płyty legendarnego saksofonisty altowego Juliana Cannonballa Adderley'a z 2-iej połowy lat 50-tych zgrane na jednym, kompaktowym krążku.
''Sophisticated Swing'' z 1957 i ''Somethin' Else'' z 1958, z których ta druga uchodzi za najlepsza płytę Juliana Cannonballa Adderley'a. Stawiana jest na równi z dwoma innymi epokowymi płytami tamtych czasów: 'Kind of Blue' Milesa Davisa i 'Blue Train' Johna Coltrane'a.
Nagrana w kwintecie: Cannonball Adderley - alto sax; Miles Davis - trumpet; Hank Jones - piano; Sam Jones - bass; Art Blakey - drums zaliczana jest do kanonu jazzowej fonografii.
Potwierdzeniem niech będzie maksymalna ocena * * * * *, jakie album dostał od recenzenta Down Beat w 1958 roku.
Wydana rok wcześniej ''Sophisticated Swing'' w składzie Julian ''Cannonball'' Adderley - alto saxophone; Nat Adderley - cornet; Junior Mance - piano; Sam Jones, Al McKibbon - bass; Jimmy Cobb - drums, ukazuje Adderley'a pozostającego pod wpływem Birth of the Cool' Milesa Davisa i dokonań Modern Jazz Quartet. Już wtedy jednak Adderley był niekwtestionowaną gwiazdą hard-bopu.

Kenny Clarke

Editor's info:
180-gram limited edition, high definition premium virgin vinyl pressing for super fidelity.
This LP pressing of ''Telefunken Blues'' features two of Kenny Clarke's rare American studio sessions as a leader. He is accompanied here by some of the top figures in jazz, including members of the MJQ and the Count Basie Orchestra. Kenny Clarke is widely regarded as the father of modern jazz drumming.

Art Pepper / Conte Candoli

Editor's info:
This release contains Art Pepper and Conte Candoli's latin jazz octet album ''Mucho Calor'' [1957] in its entirety, as well as Pepper's complete August 12, 1957 nonet session, included here as a bonus.
Art Pepper plays alto saxophone on all tracks with: [on ''Mucho Calor''] Conte Candoli [tp], Bill Perkins [ts], Russ Freeman [p], Ben Tucker [b], Chuck Flores [d], Jack Costanzo [bongos], Mike Pacheko [bongos]. With arrangements by Bill Holman, Johnny Mandel, Benny Carter & Pepper himself. Recorded at the Forum Theater, Los Angeles, October 3, 1957.
Personnel on bonus tracks : Don Fagerquist [tp], Stu Williamson [v-tb], Red Callender [tu], Bill Holman [ts], Bud Shank [bar], Russ Freeman [p], Monty Budwig [b], Shelly Manne [d], Shorty Rogers [arr, dir]. Hollywood, August 12, 1957.
Digipak Edition - Total Time: 76:35 - 17 tracks - Includes 12-page comprehensive booklet.
''Art Pepper gave his all, all the time. I never heard him lay back at any time. And that is an honest musician.'' - Marty Paich

Miles Davis

Editor's info:
The complete seminal album Birth of the Cool [1950], released here on a special 180 gram vinyl pressing, brought together the talents of Miles Davis, Gerry Mulligan, John Lewis and Gil Evans, among others.
Although it is highly revered today, the music of the Miles Davis Nonet left the audiences of the late 1940s indifferent. However, the group was highly popular among other musicians, and served as an inspirational force to a multitude of other bands and individuals over many generations.
Miles Davis, trumpet on all tracks, accompanied by: Kai Winding [tb], Lee Konitz [as], Gerry Mulligan [bar], Al Haig [p], Max Roach [d]. J.J. Johnson [tb], John Lewis [p], Kenny Clarke [d], Gunther Schuller [fhr], and many others.

Jabbo Smith

Editor's info:
For the first time ever on CD : the complete legendary 1961 ''Hidden Treasure'' sessions by the unique Jabbo Smith - believed to be the only true rival to Louis Armstrong in the late 1920s. He stopped playing in the late 1930s and was completely forgotten until being honoured at Newport in 1974. These true gems are his only known recordings between 1939 and 1974.
These two sessions were recorded in 1961, the first time Jabbo had recorded since the 1930s - but they remained unissued until they appeared as two [long out of print] LPs titled ''Hidden Treasure'' in the early 1980s. In spite of his enormous talents, he was rarely recorded at the peak of his musical prowess [between 1927 and 1939], however these sessions certainly merited a comeback, which did not come until 1974 when he was honoured at the Newport Jazz Festival.
Personnel : Cladys ''Jabbo'' Smith, trumpet & vocals [also trombone on 12-13] on all tracks plus: session one : Fred Chace [cl], John Dengler [bass sax], Marty Grosz [g], Art Gronwall [p], Bob Saltmarsh [d]. New York, June 3, 1961. and session two : with Fred Chace [cl], Big Mike McKendrick [g], Marty Grosz [b], Art Gronwall [p], White Mitchell [d]. New York, October 15, 1961.
Total Time: 75:24 - 14 tracks - includes 16-page booklet.
''Jabbo Smith . . ... he's the man who set down many of the standards that those of us who call ourselves jazz trumpet players follow today''. - Clark Terry, January 1984

Teddy Wilson

Editor's info:
This release contains two complete long out of print albums by the great Teddy Wilson [1912-1986] : ''Swedish Jazz My Way'' [1970] and ''Jazz A Confronto'' [1974] - the latter album appearing here on CD for the first time.
Both LPs were recorded in Europe and present unusual repertoires. On the first, he is joined by a sextet of Swedish musicians; while on the second album, Wilson plays solo piano on a mixture of perennial standards and new tunes by Italian composer, singer and guitarist Ugo Calise.
Personnel : [on ''Swedish Jazz My Way''] Teddy Wilson, piano [solo piano on 3 & 8]; Ove Lind, clarinet; Lars Erstrand, vibraphone; Rolf Berg, guitar; Arne Wilhelmson, bass; and Pelle Hulten, drums - recorded in Stockholm, Sweden, April 14, 1970. [On ''Jazz A Confronto''] : Teddy Wilson, solo piano - Rome, Italy, May 2, 1974.
Total Time: 69:28 - 18 tracks - Includes 12-page booklet.

Barney Kessel / Shelly Manne / Ray Brown

Editor's info:
DESCRIPTION: 2 LPS ON 1 CD - FIRST 2 ALBUMS BY KESSEL-BROWN-MANNE TRIO
This release presents the first two albums recorded by the Kessel-Brown-Manne Trio. The formation began as the result of all three musicians sweeping the Metronome, Down Beat and Playboy polis, but quickly proved to be a greatly effective and popular unit. Both LPs, which appear here in their entirety, were given a rating of * * ** 1/2 when reviewed in Down Beat.
1-9: The Poll Winners
Los Angeles, March 18-19, 1957.
10-18: The Poll Winners Ride Again
Los Angeles, August 19 & 21,1958.


Editor's info:
This release presents the first two albums recorded by the Kessel-Brown-Manne Trio. The formation began as the result of all three musicians sweeping the Metronome, Down Beat and Playboy polis, but quickly proved to be a greatly effective and popular unit. Both LPs, which appear here in their entirety, were given a rating of * * ** 1/2 when reviewed in Down Beat




* * * * 1/2 Down Beat
''There's very little that must be said about the value of The Poll Winners. It is virtuosity without the sacrifice of an air of relaxed enjoyment. There are splendid solos by each member, making this a ball for listeners and an unintended instructional record for guitarists, and drummers. These are the sounds of musicians who enjoy playing and who enjoy playing together. This is The Rhythm Section, and it's the Melodic Section, too. Definitely recommended.''

by Don Gold, Down Beat, 1958


See 16-page booklet for complete Information.

Billie Holiday

Editor's info:
The title will be released on 15th December 2008.
This superb 2CD set presents the complete, memorable recordings made by Billie Holiday in 1956-57 backed by a small group including Ben Webster, Harry Edison, Jimmy Rowles and Barney Kessel - plus various bass & drummer combinations, including : Red Mitchell, Joe Mondragon, Alvin Stoller, & Larry Bunker.
''These were her last studio recordings for Granz and the last in the small-group context she was famous for. Webster is beautiful; the band selflessly reinforce her, but they are able to do so because they are backing not so much a singer as another musician: she is among equals. She ended up doing some of the best of all her work for Granz.'' Donald Clarke, ''Wishing on the Moon''.
A complete Billie Holiday set [nine tracks] recorded at Newport during the same period [July '57] has been added as a bonus - and features Mal Waldron [p], Joe Benjamin [b], Jo Jones [d].
2CD Set - 37 tracks - Total Time : 153:58 min. - Includes 16-page booklet.

Gerry Mulligan-Chet Baker 4tet

Editor's info:
This release presents the complete master takes by Gerry Mulligan's original 1952-53 piano-less quartet with Chet Baker. These recordings would prove enormously influential and set the groundwork for many other groups. However, Mulligan and Baker's paths would separate afterward and they would not record more than a couple of albums together.
All of their recordings together from that period are on this 2-CD set, with the sole exception of five alternate takes that didn't fit due to time limitations
Chet Baker, trumpet & Gerry Mulligan, baritone sax, on all tracks plus: Bob Whitlock, Carson Smith, Joe Mondragon [b], and Chico Hamilton, or Larry Bunker [d]. Recorded in San Francisco, Hollywood and Los Angeles, 1952-53.
2CD set - Total Time: 156:43 - 40 tracks - Includes 8-page booklet.

Oscar Peterson / Ray Brown / Ed Thigpen

Editor's info:
A brilliantly recorded, rarely heard concert by Oscar Peterson in Yugoslavia in 1964 - it is a perfect example of the interaction and mutual understanding of the Peterson-Brown-Thigpen unit, which would split up mid-1965, when Thigpen left.
As a bonus, nine tracks from a London performance by the same unit, recorded for the 'Jazz 625' TV series.
Peterson's relationship with Ray Brown had begun in 1949, when both performed together at Carnegie Hall during one of Norman Granz's Jazz at the Philharmonic concerts. From 1950 to 1952, Granz would often record the two musicians in a duo format, or even in trio, with Barney Kessel or Irving Ashby on guitar. From then on both would play and record in many formats, under Peterson's name, multiple JATP concerts or backing such stars as Billie Holiday, Charlie Parker, Ella Fitzgerald [who was Brown's wife], Lester Young or Ben Webster, to name just a few.
Oscar Peterson, piano; Ray Brown, bass; Ed Thigpen, drums. Recorded live in Liubjana, Yugoslavia, July 29, 1964.; on bonus tracks: Same personnel; London, England, October 1, 1964.
2CD set - Total Time: 155:21 - 26 tracks - includes 12-page booklet

Hank Jones

Editor's info:
Contains all of Hank Jones' 1950s trio recordings [master takes] as a leader. With the exception of an odd 1964 LP of ragtime music, Jones wouldn't record another trio session under his own name until 1975. Four bonus tracks have been added featuring the pianist in trios led by Elvin Jones, Aaron Bell and Charlie Smith. Personnel : Hank Jones, piano on all tracks, plus : Charles Mingus, Max Roach, Johnny Smith, Ray Brown, Wendell Marshall, Kenny Clarke - and on the bonus bonus tracks: Art Davis, Elvin Jones, Aaron Bell, Ed Thigpen, Oscar Pettiford and Charlie Smith. Total Time: 78:39 - 18 tracks - Includes 20-page comprehensive booklet. ''When you listen to a pianist, each note should have an identity, each note should have a soul of its own.'' - Hank Jones.

Tonana

Editor's Info:
''Tonana brings us roots Mexico''
The Nation, September 14, 2006, Thailand.

Tonana, one of the most representative contemporary Mexican singers, possesses a beautiful and exceptional voice. In search of the new ''Mexican sound,'' she resorts to musical fusion -- a hybridization to combine popular discourses of rock, blues, jazz and new age with expressions of folkloric and traditional Mexican music. Her sound is modern, brazenly incorporating different instruments and combining them with pre-hispanic Tzotzil, Totonaca, Zapoteco and Nahuatl languages.

The Mystery of Mayan Chant is a compilation album resulting from previous projects by Xquenda, Tonana and Lazos. This new compilation allows us to enjoy the original songs of Juchitán, Oaxaca [Southern Mexico], but it nonetheless calls attention to its own compositions. Musically speaking, it is this combination of an aboriginal poet from Chiapas and a big city artist that results in burning, mystical lyrics to form a sophisticated work of art.

''The mystery of this chant embraces the encounters of our cross-cultural fertilization. I believe México reveals its fascinating world through our ancestors, and the spirit of these cultures is expressed in every single word of these beautiful songs. For me, setting these ancient languages and traditional lyrics to music has been the deepest and richest experience in my artistic path.''
Tonana

Amiya Gopal Bhattacharya / Kanhalya Lall / Jyotish Chandra Chowdhury / Shyamial / Durga Prasad Mishra / Ganga Mishra / Samta Prasad

Editor's Info:
Discover the magic and the roots of Raga.
The raga is an art for the connoisseur in India and the Deshi, the country music, for all. A raga can be as sensuous and earthy as any robust well played item of country music.
Each Raga or mode of Indian music is formed round an idea, a concrete emotion as the focal point. It has a melodic structure, built up by a set of specially selected notes, a definite scale. Similar to its melodic theme, each Raga is given an inconographic or visual form, expressed through miniature painting and poetry. The musician is at liberty to create his impromptu compositions within the prescribed scheme of the Raga, his artistic freedom being disciplined by the hour and the mood of his performance.

Olivier Florio

multikulti.com:
Trzeba przyznać, że gitarzysta i klawiszowiec Olivier Florio twórczo rozwija koncepcje Ryuichiego Sakamoto, Hectora Zazou czy Nilsa Petera Molvaera. Wydawca przywołuje nazwisko Angelo Badalamentiego, nadwornego kompozytora Davida Lyncha, faktycznie na jego płycie odnajduje się ten charakterystyczny nastrój melancholii.
Zjawiskowo wplata akustyczne instrumenty, przynależące bardziej do świata muzyki klasycznej [dwoje skrzypiec, altówka, wiolonczela], choć te podziały dawno już straciły na znaczeniu.

Nathalie Soles

multikulti.com:
Na swojej najsłynniejszej płycie urocza wokalistka prezentuje dwanaście jazzowych standardów plus dwie zupełnie nowe autorskie piosenki autorstwa Nathalie.
Oszczędna aranżacja na klasyczny skład jazzowy: fortepian, kontrabas, perkusję i saksofon tenorowy plus interesujący głos dopełniają muzyczną satysfakcję.

Jimmy Scott

Jimmy Scott

Jimmy Scott

Spin [9/00, p.189] - 8 out of 10 - ''. . .A sublime set of straight-ahead jazz standards. . ..managing to make both 'Blue Skies' and 'Smile' sound like a comforting arsenic drip.''

The Wire [10/00, p.73] - ''. . .This is a compelling showcase for the artistry of one of the truly great jazz singers.''

CMJ [6/19/00, p.29] - ''. . .Scott is like a good bottle of wine - he just keeps getting better with age. . ..Known for his behind-the-beat phrasing, [he] chops words up by the syllable or he stretches them out. . .adding depth to familiar songs. . .''

Down Beat [11/00, pp.63-4] - 4 stars out of 5 - ''. . .A lovingly realized collection of tunes culled from the Great American Songbook. . ..Exquisite stuff.''

JazzTimes [10/00, p.88] - ''. . .[His] jazz chops are on display. . .finding his haunting tenor singing familiar standards. . .''

Mojo - [9/00, p.104] - ''. . .The feeling of sheer class pervades. . ..Pain and pleasure in equal quantities. . .''

Jimmy Scott

JazzTimes
''. . .A priceless collection. . ..Scott sounds something akin to a rich, mellow blend of Rosemary Clooney and Julie Wilson at their mature best. . .''

Jimmy Smith

Ken Vandermark Resonance Ensemble

multikulti.com:
I tak oto dochodzą nas pierwsze echa Resonansu - projektu, który dzięki Markowi Winiarskiemu, właścicielom krakowskiej Alchemii - Aleksandrowi Wityńskiemu i Jackowi Żakowskiemu oraz menadżerce tego miejsca Annie Adamskiej powstał w Krakowie pod koniec 2007 roku. Ken Vandermark zaprosił do niego 9 muzyków z różnych krajów świata. Przez pięć dni muzyki mieli otwarte dla publiczności próby a wieczorami grały w Alchemii małe składy wyłonione z 10 obecnych w Krakowie twórców. Szóstego dnia muzycy przedstawili lwowskiej publiczności przygotowany przez pięć dni materiał, a ostatniego dnia powtórzyli to raz jeszcze w Krakowie. W ciągu pięciu dni prób przygotowali 4 napisane przez Kena Vandermarka kompozycje. Dwie z nich znalazły się na prezentowanym właśnie winylu - jest to zapis drugiego seta koncertu we Lwowie. Są one dedykowane tym, którzy sprawili, iż projekt w ogóle mógł zaistnieć - właścicielom i menadżerce Alchemii. Motoryczna muzyka Vandermarka, w której - niczym u Bacha - cała struktura oparta jest na basie, znalazła w zaproszonej dziesiątce znakomitych wykonawców. Energia grania i lekkość melodyki tematów, znakomite partie solowe i strukturalna doskonałość kompozycji - oto czym urzeka ta płyta. Polecamy to niezwykłe nagranie!!!

Na rok 2009 Not Two zapowiada boks, w którym znajdą się płyty z wszystkimi improwizowanymi seta z krakowskiej Alchemii oraz finałowy koncert zarejestrowany w Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie

Joanna Słowińska

Opis Wydawcy:
1 października 2007 ukazała się nowa, solowa płyta Joanny Słowińskiej. 'Możesz być' - to album, który trudno zdefiniować i zamknąć w jednym gatunku muzycznym - Joanna przekracza granice stylów, łamie konwencje i kanony wykonawcze.

W nieznany dotąd sposób - łączy nowe kompozycje autorskie z elementami muzyki tradycyjnej, Porywająca interpretacja, intrygujące [tradycyjne i współczesne] teksty, nowoczesne aranżacje i niepowtarzalne brzmienie zespołu - wszystko to składa się na album wyjątkowy. Słowińska występuje z własnym zespołem, złożonym z krakowskich instrumentalistów; jest też solistką dużych form oratoryjnych, skomponowanych m.in. przez Zygmunta Koniecznego i Piotra Rubika [Golgota Świętokrzyska, Tu es Petrus, Psałterz Wrześniowy].

Joanna jest laureatką wielu nagród fonograficznych - jej solowa płyta Live in Alchemia nagrodzona została przez Polskie Radio S.A. w plebiscycie krytyków muzycznych i dziennikarzy tyutułem 'Folkowa Płyta Roku 2005' [II nominacja]. W 2006 roku - jako solistka Tu es Petrus i Psałterza Wrześniowego - została laureatką 'Multiplatynowej Płyty' Akademii Fonograficznej ZPAV, a w 2007 -jako solistka 'Psałterza. . .' - laureatką 'Superjedynki' w Opolu.
Została też uhonorowana nagrodą główną GRAND PRIX Festiwalu Polskiego Radia Nowa Tradycja 2004, Niezależną Nagrodą Publiczności i Nagrodą Specjalną TVP Polonia, a w 2005 została laureatką Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu.



wybrane recenzje:

Filip Łobodziński, ''Newsweek'' [Joanna Słowińska - Możesz być]
[. . .] Joanna Słowińska na muzycznym rynku nie jest debiutantką. Do 2003 roku nagrywała w składzie cenionego folkowego zespołu Muzykanci, pojawiała się też w kompozycjach oratoryjnych Zygmunta Koniecznego i Piotra Rubika. ''Możesz być'' to jej trzecia solowa studyjna płyta. Obdarzona mocnym, ciekawym, prostym głosem wokalistka i niezła skrzypaczka, jak zwykle inspiruje się tu muzyką ludową [większość repertuaru stanowią pieśni z polskiej wsi]. Jest też miejsce na niebanalną poezję śpiewaną. [. . .] Trafne będzie porównanie do lapońskiej artystki Mari Boine [jeśli jej nie słyszeliście poszukajcie, bo warto] - podobna siła, podobna ciekawość dźwięków i podobne tropy poszukiwań w ludowej twórczości. Puryści folkowi będą pewnie marudzić, że próżno tu szukać wierności wiejskim oryginałom. Że pobrzmiewają jazzowe nuty [świetny Mikołaj Blajda na kontrabasie] i klubowe rytmy. Wielbiciele folku biesiadnego spod znaku Braci Golców odwrócą się z niesmakiem, bo zbyt to wymagające. Ale też Słowińska nigdy nie deklarowała, że chce być dokumentalistką albo przygrywać do wódczanych kołysań. Jest inna - i to chyba definiuje ją najlepiej.


Wojciech Ossowski, Polskie Radio ''Trójka''
Osobowość na miarę Cezarii Evory, Omary, Lila?i Downs [tej, co śpiewała we Fridzie]. [. . .] Konsekwencja w wyborze własnej drogi, no i piękne efekty!


Piotr Iwicki, ''Gazeta Wyborcza'', ''infomuzyka.pl'' [Joanna Słowińska - Możesz być]
Uwielbiam być zaskakiwany, kocham te momenty, gdy dreszcze przechodzą mi po plecach, a płyta, piosenka bądź jakakolwiek kompozycja, zaskoczą mnie do tego stopnia, że w sposób absolutny skupiają moją uwagę na dziele. Aby nie przeciągać, powiem wprost. Płyta, o której tych kilka słów, taka jest. Wymyka się kompletnie z ustalonych stylistycznych ram, przez co już intryguje.
''Możesz Być'' to wielki skok na głęboką wodę w wykonaniu artystki [. . .] Ten album, to rodzaj artystycznego określenia, stylistycznej deklaracji, która stoi w sprzeczności z ogarniającymi nas trendami. Bywa, że muzyka z ''Możesz być'' wchodzi w rejony nowoczesnego folku, ale gdy trzeba, skręca z drogi podszytej ludową nutą w klimaty klubowe. To co najbardziej zdumiewa, to akustyczność tej muzyki w chwilach, gdy odnosimy wrażenie, że artyści operują w świecie dźwięków klubowych - elektronicznych. Jedyne wpływy procesorów na ostateczne brzmienie to obróbka dźwięku na etapie zgrania materiału. Tym czymś, co sprawia wrażenie stosowania barw typowych dla elektroniki klubowej, są mikstury barw instrumentów smyczkowych [tu na skrzypcach również bohaterka albumu] i akordeonu [świetny Kuba Mietła] w tradycyjnym temacie ludowym ''U jeziora''. O klubowym zabarwieniu albumu stanowi również świetna gra perkusisty [Tomek Wertz]. Raz buduje on fundament typowej sekcyjnej gry na bębnach [''Kalina''], kiedy indziej [np. ''Zaświeć''] naśladuje break-beatowe zagrywki typowe dla samplowanych loopów i programowanych partii bębnów w dance'owych produkcjach.
Cóż, podobno pisanie o muzyce jest tak nielogiczne, jak tańczenie o architekturze. Mógłbym tutaj napisać kolejnych kilkadziesiąt wersów. Ale po co?.
Zaufajcie mi! Jeśli macie wydać kilkadziesiąt złotych na nowa Evorę [. . .] kupcie tę płytę. Może i Wam przejdę ciarki? Reasumując, mój ''pole position'' w ranking: ''dźwięki piękne, nie zaszufladkowane, często w klimatach folk, ale nie tak do końca''.


Tomasz Janas, ''Gazeta Wyborcza'' [Joanna Słowińska - Możesz być]
Joanna Słowińska jest jedną z najciekawszych postaci polskiej sceny folkowej. Klasa jej artystycznych dokonań wychodzi jedna daleko poza przegródkę z napisem folk. [. . .]
Po żywiołowym, wielobarwnym, pełnym spontanicznych emocji krążku Live in Alchemia sprzed dwóch lat teraz otrzymujemy album studyjny. Na pozór bardziej chłodny i wystudiowany, w rzeczywistości skrzący się pomysłami i znów tą samą żywą energią. [. . .] Charyzmatyczny śpiew i gra na skrzypcach liderki podporządkowują sobie, swojej wizji rozmaite style ? i wówczas, gdy bliżej zespołowi do piosenki poetyckiej czy zgoła aktorskiej i wówczas, gdy bliżej niemal do pop, także wtedy, gdy słyszymy niemal jazzujące frazy, jak i wówczas, gdy sekcja rytmiczna zdaje się prowadzić nas w kierunku tzw. nowych brzmień. Wszystko spojone autorską wizją, która sprawia, że tradycyjne utwory brzmią jak własne piosenki Słowińskiej. Swoją drogą, mamy na płycie piosenki napisane przez członków zespołu, np. tytułowy ?Możesz być?, czy ?Znak? - i moim zdaniem, należą one do najciekawszych. Joanna Słowińska odważnie kroczy własną twórczą ścieżką. Warto posłuchać jej najnowszej opowieści.


Wprost - 7 godzin na kulturę [Słowiańska Słowińska - Możesz być]
''Możesz być'' - druga solowa płyta obdarzonej fenomenalnym, tradycyjnym 'białym' głosem Joanny Słowińskiej, [. . .] przynosi muzykę z rejonów ''krainy łagodności'', polskiego folku [. . .] zaaranżowaną oszczędnie, akustycznie i jazzowo.


dada6 / ''etnoserpent.pl'' - zapiski okołofolkowe, 03/2008 [Joanna Słowińska, Możesz być]
[. . .] doczekaliśmy się wydawnictwa, na jakie Joanna Słowińska w swym ''pomuzykantowym'' wcieleniu zasługiwała już wcześniej. Jak wspomniałem na płycie jest dużo folku [. . .]; dynamiczne aranżacje, zahaczające o jazzujące klimaty czy piosenkę poetycką. Ale obok tego widać wyraźnie, że muzyka ludowa staje się tylko jedną z inspiracji, nie ma ograniczać twórczości autorskiej - i to nie tylko polegającej na opracowaniu muzycznym utworów tradycyjnych, ale także komponowaniu nowych. W porównaniu do wcześniejszego wcielenia pani Joanny mamy tu także całkowicie nowe podejście - na pewno płyta jest spokojniej, mniej drapieżnie zaśpiewana i zagrana. [. . .] Właśnie piosenki zaaranżowane w sposób bardzo subtelny okazały się najpiękniejszymi momentami płyty. W pierwszym rzędzie ''Zaświeć'' - ale w końcu to w mojej opinii jeden z piękniejszych polskich ludowych utworów [znany powszechnie choćby dzięki niesamowitemu wykonaniu Apolonii Nowak]. Także ''Daleko wysoko'' - utwór ''najoszczędniej'' zaaranżowany na całej płycie, pięknemu śpiewu Joanny Słowińskiej towarzyszy jedynie genialna linia melodyczna, przygrywana na saksofonie przez Leszka Hefi Wiśniowskiego. No i ''Matulu'', w którym także p. Joanna ograniczyła dawną ekspresję śpiewu, ale dzięki temu utwór zyskał większą sugestywność. A już niesamowity szept, towarzyszący ''z tyłu'' śpiewowi, wywołuje wręcz mrowienie na plecach.
I tutaj dochodzimy do kolejnego plusa płyty - realizacja w studiu. Słychać, że wydawnictwo zostało ''dopieszczone'' - nieprzypadkowo na płycie zawarto osobne podziękowania dla realizatora Darka Greli za ''twórczy udział w pracy nad płytą''.
''Możesz być'' - jako pierwsza płyta p. Joanny - sygnowana jest jedynie nazwiskiem artystki [wcześniejsze wydawane były jako ''Joanna Słowińska z zespołem'']. Mam wrażenie, że za tym rozwiązaniem przemawiały jedynie jakieś względy marketingowe - na pewno nie jest to płyta stricte solowa, gdzie udział muzyków ogranicza się jedynie do akompaniamentu. Mamy tu bowiem znany wcześniej zespół w pełnym składzie, z rolą równie ważną, tak jak na wcześniejszych płytach czy na koncertach. Ciągle pierwszoplanową postacią jest też Jan Słowiński - jako producent wykonawczy całej płyty, autor słów do pięciu utworów, muzyk i wokalista [zaśpiewana na dwa głosy piękna ''Rzeka'']. A z tych pięciu nowych utworów KONIECZNIE wyróżnić trzeba niesamowity ''Znak'' [tekst Jana Słowińskiego, muzyka Joanny Słowińskiej].
Na pewno po tej płycie Joannie Słowińskiej nie będzie łatwo ''przypiąć łatkę'' bycia ''Ewą Demarczyk polskiego folku''. [. . .] Bo i bez porównań do ''Czarnego Anioła Polskiej Piosenki'' Joanna Słowińska płytą ''Możesz być'' utwierdziła swoją pozycję jednej z najbardziej charyzmatycznych oraz twórczych polskich wokalistek. Nie tylko folkowych.


Tomasz Janas, ''Gazeta Wyborcza'' [Joanna Słowińska - Możesz być]
Joanna Słowińska jest jedną z największych osobowości polskiej sceny folkowej. Od lat osiągając znakomite artystyczne efekty swoich działań nie ustaje w poszukiwaniu nowych inspiracji, nowych form wyrazu. Znakomity głos i artystyczna charyzma sprawiają, że zazwyczaj bywają to próby bardzo udane. Nie inaczej jest tym razem. Słowińska pozostając ' jak od lat ' w kręgu fascynacji muzyką ludową pozwala sobie [i swoim muzykom] na swobodne żonglowanie tematami, nadając im własne, twórcze piętno. Nie dając się zamknąć ani w szufladce 'tradycja', ani 'piosenka literacka', ani 'piosenka pop' Słowińska wymyka się schematom. Powiedziałby ktoś, że wychodzi poza granice folku, ale może raczej poszerza pole oddziaływania tego terminu. Równie mocną stroną płyty, co interpretacje tradycyjnych pieśni, są autorskie kompozycje członków zespołu.


Witt Wilczyński, ''RadioWid'' [Joanna Słowińska: Możesz być]
Nareszcie taka płyta ukazała się i w Polsce i śmiało [przy odpowiedniej promocji medialnej] może i powinna stanąć do walki o szerszego słuchacza, który lubi komercyjne brzmienie - ale to na poziomie. Czy tak się stanie? Bardzo chciałbym. . . To także doskonały moment w polskiej fonografii, żeby zaatakować środowiska słuchające, na co dzień muzyki pop i pokazania, że można inaczej, można ambitniej. Słowem dobry, komercyjny World Music z odrobiną jazzu, popu i szczypty rocka. Poza tym świetny eksperyment muzyczny łączący brzmienia miejskie [czy wręcz klubowe] z kulturą wsi.


Robert Kamyk, TVP Kultura [Joanna Słowińska: Możesz być]
Bardzo dobre kompozycje, współcześnie zaaranżowane, w interesujący i nowoczesny sposób wykorzystujące tradycyjne pieśni ludowe.


Justyna Ziółkowska, TVP Polonia [Joanna Słowińska: Możesz być]
[. . .] Konsekwentne promowanie polskiej muzyki ludowej w nowych aranżacjach. Joanna stale zaskakuje, poszukuje, rozwija się. Łączy style, gatunki i sposoby wykonania. Znakomita płyta do słuchania - nie tylko dla fanów folku. . .

Charlie Parker

Editor's info:
ONE OF BIRD'S MORE PASSIONATE PERFORMANCES IN ITS ENTIRETY!!
Among its many highlights is the fact that Bird is the only horn featured throughout [and he is in wonderful form!], and that it presents Parker's only recorded versions of tunes like ''Sly Mongoose'' and ''Gold Rush''. As a bonus, three rare Birdland broadcasts, including the only existing collaborations of the saxophonist with pianist Kenny Drew.
Includes 12-page booklet
The Rockland Palace was a dance hall, and September 26, 1952 was a special occasion. The dance that day was organized in honor of Benjamin J. Davis, an official of both the American communist party and The Daily Worker. Davis was in jail, sentenced to a five - year confinement after being convicted in 1949 under the Smith Act, according to which it was illegal ''to teach or advocate the forcible overthrow of the United States Government''. The profits of the evening, which lasted for more than five hours, went into a fund for ''The Provisional Committee for Amnesty''. A campaigner against segregation and racial discrimination, Davis was a hero in Harlem and in 1952 more than 14,000 persons signed a petition asking for his release. It is not known to what extent Charlie Parker involved himself in politics. However, all of his preserved interviews give evidence that he obviously had an open mind in issues that affected him directly such as racism. In opposition to the posture sometimes exhibited by other Afro-American musicians like Miles Davis, who openly criticized white jazz musicians [even if, it is fair to say, he never hesitated to hire them if he admired their musical talents, as was the case with Bill Evans or Gil Evans], Charlie Parker always spoke against the existence of any racial frontiers in music. As said before, the event lasted for more than five hours and Parker performed multiple sets, sometimes in a quintet format with Mundell Lowe on guitar [Bird is the only horn here], sometimes adding a string section.

Różni Wykonawcy

www.multikulti.com
Jedni słysząc o kulturze sufijskiej wietrzą podstęp, zagrożenie dla kultury europejskiej płynące z Dalekiego i Bliskiego Wschodu. Inni kojarzą ją z szeroko pojętym rozwojem duchowym, lokując ją gdzieś pomiędzy ezoterią a jogą. Jeszcze inni Sufizm kojarzą z ekstazą osiąganą przez taniec. . .
Film 'The Mystic Music Of Islam' pokazuje wielowątkowość kultury Sufi. Wędrujemy wraz z narratorem po krajach, w których jest ona szcególnie żywa, odwiedzamy Syrię, Turcję, Pakistan, Indie, Maroko i inne kraje regionu. Poznajemy kontekst kulturowy, mistrzów Sufi, muzyków przekładających ją na język współczesnej muzyki. Jesteśmy świadkami rytuałów, podczas których derwisze, wyznawcy sufizmu, mistycznej odnogi Islamu, tańcem wprowadzają się w głęboki trans, łączac się z Bogiem.
Wypowiedzi, fragmenty koncertów wielu muzyków: Youssou N'Dour, Rahat Fateh Ali Khan, Mercan Dede, Abida Parveen, Sain Zahoor, Galata Mevlevi Ensemble, Kudsi Erguner, Goonga and Mithu Sain, Junoon i Abdennbi Zizi
Niezwykle malarski, wzbogacający film, który przez pryzmat muzyki pokazuje postawę duchową opartą na empatii, tolerancji, zrozumieniu.

Prawdziwą rewelacją są dodatki, wśród których znalazło się blisko 40 minut występów muzyków: Kudsi Erguner, Sain Zahoor, Rahat Fateh Ali Khan, Bhitshah Fakirs i Rokia Riman Jilala Band.
autor: Krzysztof Szamot


'an intoxicating odyssey' The Times

'a revelation' Observer

'needs to be seen by anyone who loves music' Mail On Sunday


Running time: 48:33 / DVD Extras: 36:41

**PLAYS IN ALL REGIONS**

Live Performances and DVD Extras


Editor's info:
Sufi Soul: The Mystic Music Of Islam DVD
For hundreds of millions of Sufi followers worldwide, music is at the heart of their tradition and a way of getting closer to God. From the Whirling Dervishes of Turkey to the qawwali music of Pakistan, Sufism has produced some of the world's most spectacular music celebrated by Muslims and non-Muslims alike. Dalrymple's film traces the shared roots of Christianity and Islam in the Middle East and discovers Sufism to be a peaceful, tolerant and pluralistic bastion against fundamentalism.

Live Performances and DVD Extras
DVD Feature includes footage of performances by Youssou N'Dour, Rahat Fateh Ali Khan, Mercan Dede, Abida Parveen, Sain Zahoor, Galata Mevlevi Ensemble, Kudsi Erguner, Goonga and Mithu Sain, Junoon and Abdennbi Zizi
DVD Extras features extended performances by Kudsi Erguner, Sain Zahoor, Rahat Fateh Ali Khan, Bhitshah Fakirs and Rokia Riman Jilala Band

The Mystic Music Of Islam
Sufi music can come with the visceral power and excitement of rock and roll, or the emotional and spiritual depth of a Bach cantata. Sufism is a popular form of worship across the Islamic world, but also has a huge following amongst non-Muslims - for its message of peace, tolerance and love, as well as for its musical riches. The reason William Dalrymple and I wanted to make this film was to show different aspects of Sufi music and to underline its importance in a dangerously polarized world.
The thirteenth-century Persian mystic Rumi has become a bestselling poet. Sufi music has become popular on stages across the Western world, but its home is at religious shrines. That is where the genuine Sufi experience is to be had and that is where we take you in this film. All the performances in this documentary, apart from brief examples from the Fes Festival Of Sacred Music, are the real thing - although, because of the ban on the Sufi orders in Turkey which is still in place, the sema of the Whirling Dervishes at the Galata tekke in Istanbul has to be presented as heritage or folklore. In Morocco, non-Muslims are generally not allowed in mosques or shrines, which means that much Sufi music is hidden from view. But in Pakistan and India, outsiders [Muslim and non-Muslim] are welcome to go to a shrine and experience the music.
In this film we couldn't cover the many forms of Sufi music. For a single documentary we couldn't go to Iran, Afghanistan, Egypt or West Africa, although there are other stories and plenty of great music in all these places. But this is a film that has made a great impact, on television and at many screenings [some of which I've been to] around the world.
I'd like to thank all of those who helped to make it happen, and particularly the excellent musicians - some of the most inspiring in the world - who allowed us to see what they do. Television is a fast-moving medium, but Sufi music works more slowly and takes time to have its effect. That's the advantage of this DVD version, so that in the Extras we can see these amazing musicians get into their groove and begin to appreciate their 'Sufi soul'.
Director, Simon Broughton

Debashish Bhattacharya

www.multikulti.com
Najnowsza płyta 'Calcutta Chronicles: Indian Slide-guitar Odyssey' otrzymała nominację do nagrody GRAMMY w kategorii Best Traditional World Music Album at the 51st Grammy Awards.
Nominacja potwierdza tylko wyjątkową pozycję, jaką ten wirtuoz slide guitar, Debashish Bhattacharya zajmuje od lat.
Jego wydawca Riverboat Records postanowił wznowić płytę z 2007 roku '3: Calcutta Slide-Guitar' w specjalnej, limitowanej edycji. Do właściwej płyty dołożono bonusowy krążek DVD Video, na którym zarejestrowano koncert Debashisha Bhattacharya z Kalkuty w 2007 roku.
Warto dodać, że płyta '3: Calcutta Slide-Guitar' otrzymała główną nagrodę w corocznym rankingu BBC Radio w kategorii Best Album - World Music in the Asia & Pacific.

Editor's info:
Special edition re-release of the CD 3 Calcutta Slide Guitar with new bonus DVD featuring a performance of the album filmed in Calcutta.

Pandit [master] Debashish Bhattacharya is one of the world's most remarkable slide guitarists and this album represents the culmination of a lifetime of intensive study, performance and innovation. All the guitars heard on 3: Calcutta Slide-Guitar are unique instruments designed by Debashish himself, a Trinity of Guitars - Chaturangui, Gandharvi and Anandi - representing three generations of instruments, while also continuing a thousand-year tradition of music. 3: Calcutta Slide-Guitar dazzles the listener with hypnotic patterns and stunning music shaped from Debashish's original three-finger picking technique.

Born into a musical family on 12 January 1963, in Kolkata [Calcutta], India, Debashish Bhattacharya learnt to sing before he could talk. At the age of 3, he started playing the Hawaiian lap steel guitar, giving his first major concert on All India Radio at 4. The first slide guitarist to receive the President of India Award in 1984 he was made a Pandit [master] at 40. Since then he has been established as one of the world's most outstanding slide guitarists by tours of inspirational live concerts and bestselling albums, including the breathtaking collaboration with slide guitarist Bob Brozman, Mahima ['truly groundbreaking' MOJO 'beautiful and inspired' Daily Telegraph].

A designer, as well as a virtuoso, Debashish has designed nineteen slide guitars since he began experimenting in his twenties, and the three guitars heard on this album are all his individual designs. 'Aanandam' ['Joy'] opens the album with Debashish performing on 'Anandi', a slide ukulele that he designed which produces a surprisingly direct, clear tone. Raga Tilak Kamod is an evening raga played on the fourteen-stringed Ghandarvi, whose name derives from Gandharva loka, the celestial realm of music. Composed of two parts, the second - 'Nata Raaj' ['Dance Of Shiva'] - unites the traditions of Hindustani [North] and Karnatic [South] Indian tradition using a Khani rhythm pattern [swinging tintal].

Chaturangui - a twenty-two-string guitar with four additional tones - completes the Guitar Trinity and is featured in Raga Basant Mukhari. In the first section, 'Usha', Sutapa Bhattacharya plays the background drone of the tambura whilst Debashish delicately introduces each note of the raga. In the second part, 'Prabha', Debashish performs with tabla accompaniment from Subhasis Bhattacharjee. The final section, 'Maha Shakti' ['Beyond The Sun'] is performed at a fast tempo in tintal, a sixteen-beat cycle, displaying fantastic improvisation between the guitar and tablas.

3: Calcutta Slide-Guitar demonstrates the talents of one of the world's most outstanding slide guitarists. On this album, Debashish Bhattacharya, an exceptional musician and design innovator, brings together a thousand-year tradition of Indian music and spirituality with his Trinity of Guitars.
It is a milestone in musically nutritious improvised music in 2005
JazzWise, UK. MAY 2005. by Ken Hunt


''using a three-finger picking technique that allows Bhattacharya to play extra ordinarily complex and nuanced microtonal slide runs with breathtaking speed, accuracy and beauty''.
Guitar Player, USA July 05. By Barry Cleveland


Each instrument possesses a sound of its own, from the joyous innocence of the smallest to the complexity of the largest, on which he uses a unique three-finger picking technique that gives him lightning speed creates hypnotic flurries o notes that it would take a battery of special effects to produce from a western Guitar.
The results are as beautiful as they are extraordinary.
The Times UK 16th April 2005. by Nigel Williamson


''rewarding listening . . . stunningly sinuous artistry''
The Daily Telegraph UK, 23rd April 2005, By- MH.


''Calcutta Slide-Guitar 3 though is a recording with siren calls coming from its currents and depths. An album to which the word 'noble' can be unapologetically applied; music from a man whose hands are there to liberate spontaneous creativity. An album to return to''
fROOTS MAGAZINE, TOP 10 Play List, MAY 2005, By Ken Hunt

Jimi Tenor & Kabu Kabu

multikulti.com
Pochodzący z Finlandii Jimi Tenor, muzyk, kompozytor i aranżer, znany z regularnego redefiniowania siebie, ukończył pracę nad swym nowym albumem o tytule '4th Dimension', którego premierę w Anglii, Francji, Niemczech i Polsce przewidziano na początek 2009 roku.

Na '4th Dimension' Jimi Tenor kontynuuje poszukiwania w obrębie muzyki afrobeat. Na albumie ponownie pojawia się KABU KABU, grupa muzyków z Afryki Zachodniej, rezydujących w Niemczech, którzy współpracę z Jimi Tenorem zainicjowali wydanym w 2007 albumem ''Joystone''.

Afrobeat z ''4th Dimension'' imponuje cygańskimi, jazzującymi inklinacjami Tenora oraz zdolnością do pisania porywających utworów. Zmieniające się i wpadające w ucho aranżacje są reminiscencją muzyki legendarnego twórcy Juju - Fela Kutiego, choć niejeden odnajdzie tu wpływy takich muzyków jak Lalo Schifrin, Charles Mingus czy Sun Ra.
Krzykliwych wokali, będących znakiem rozpoznawczym Tenora jest tu mniej, maestro koncentruje się raczej na swym saksofonie tenorowym, flecie i syntetyzatorach.

Pierwszy pochodzący z tego albumu singiel, ''Mystery Spot'', to podnoszący na duchu, grany w szybkim tempie afrobeat. ''Global party'' zaczyna się nastrojowo, bo przejść stopniowo w szalone disco groove.
''Grind!'' i ''Me I Say Yes'' to chyba najbardziej tradycyjnie afrykańskie utwory na płycie, z zapętlonymi liniami basu i mocną perkusją.

''Mogadishu Ave'' to zaskakujący utwór z pogranicza psychodelicznego, progresywnego roka w stylu Goblin. ''Mega Roots'' i ''Fast Legs'' to perkusyjne jam session's, zbliżone charakterem do nagrań z obszaru Afryki, realizowanych przez legendarną wytwórnie Folkways i Ocora.

'4th Dimension' to kolejny znakomity album w dyskografii Jimi Tenora.



oto niektóre cytaty z recenzji płyty Jimi Tenor & Kabu Kabu 'Joystone':


www.infomuzyka.pl
Fiński geniusz produkcji Jimi Tenor, którego nie tak wcale dawno mieliśmy okazję oglądać w Warszawie podczas Free Form Festival, nie przestaje zaskakiwać. ''Joystone'' to egzotyczna wycieczka Tenora do świata afro-beatu. Wyszło naprawdę nieźle.

Jimi'ego od zawsze ciągnęło w kierunku funku, soulu i czarnych brzmień. Może to trochę zaskakujące, biorąc pod uwagę kraj pochodzenia tego muzyka, jednak najważniejsze, że jego afro-eksperymenty wypadają bardzo przyzwoicie.

''Joystone'' to efekt kolaboracji z afro-beatową formacją Kabu Kabu. Od początku słyszymy więc afrykańskiego ducha wymieszanego z echem twórczości takich mistrzów jak Sun Ra, Fela Kuti czy Soulquarians. Pozytywne, ciepłe brzmienie towarzyszy nam przez cały czas trwania płyty, która zgrabnie balansuje pomiędzy afro-beatem, soulem, funky i jazzem. Hipnotyczne bębny i bongosy idą w parze ze świetnymi partiami saksofonu, trąbek i gitar, tworząc bardzo imprezową, roztańczoną całość.

Jeśli można się do czegoś przyczepić to będzie to przede wszystkim fakt, że mało tu tak naprawdę oryginalności i odkrywczości. Tenor nie eksploruje żadnych niepoznanych dotąd muzycznych lądów, zgrabnie łącząc elementy charakteryzujące gatunki, jakimi się inspiruje.

Tylko jakie to ma tak naprawdę znaczenie, skoro wszystko brzmi naprawdę dobrze i zapewnia ponad godzinę ucieczki od jesiennej szarugi? Dla mnie żadne. Tenor klasą jest i basta!

autor: Andrzej Cała


Audio; ocena: wykonanie * * * */nagranie: * * * *
Jimi Tenor występujący z afro-bitową formacją Kabu Kabu okazali się największą atrakcją festiwalu FreeForm, organizowanego w warszawskiej Fabryce Trzciny. Zaangażowanie legendarnego tria wzbogaciło kosmiczno-funkowo-elektroniczne brzmienie jego nagrań o jeszcze jeden element, a mianowicie organiczne rytmy z Czarnego Lądu.

Jimi Tenor nigdy nie krył swoich fascynacji Sunem Ra i Pharaoh Sandersem. Słychać to szczególnie w grze sekcji dętej bliskiej konwencji free jazzu. Wokalnie doskonale imituje natomiast Barry'ego White'a i Curtisa Mayfielda. Nie ma dla niego żadnych świętości, a napędzane gorącymi rytmami nagrania przywołują czasy największej prosperity funky-jazzu.
autor: Grzegorz Dusza


independent.pl
Iluzjonista na plastikowe brzmienia i sentencje klawiszy Jimi Tenor tym razem za swoich asystentów w przedstawieniu przyjął afrykańskie Kabu Kabu. Więcej rytmiki akustycznej, dźwięków niesyntetycznych, prawdziwych. Całe szczęście, afrobeatowych longe'ów jak flaki z olejem nie uświadczymy na 'Joystone'.
Nowy album Tenora tchnie energią, dobrą wibracją. Wpada w trans ['Anywhere, anytime'] lub uderza w nutę jazzująco-bigbandową ['Green Grass']. Zimno więc nie jest. Jest słonecznie i pięknie. W sam raz na potańcówki dystyngowanych par i niedziele na relaksie/ śniadania na bani.
'I wanna hook up with you' opiera swoją elastyczną konstrukcję na szeleszczących perkusjach, wielowarstwowych pokładach bębnów i mocno uwydatnionej linii trąbki. Na taki stelaż nanizane są subtelne linie klawiszy. Sinusy, co to coraz bardziej zostają przesterowane, co drgają coraz bardziej układają się równolegle do wytłumionej wokalizy chórków męskich.
'Hot Baby' kontynuuje nagrzewanie 'Joystone'. Tu jednak prym wiodą rozbisurmanione dęciaki na wspomagaczach z partii syntezatorowych. Mnie najbardziej urzekł utwór 'Horror Water'- bo najbardziej psychodeliczny, najszybciej potrafi rozbujać i wysłać na tripa. A wszystko w manierze jazzowego jam session, w klimacie jamajskiego ogniska, gdzie można się najeść owsianki i posłuchać świetnych piosenek bez zedęcia.
Repertuar tyle przyjemny, co rozluźniony i rozluźniający. Nie ma miejsca i czasu na nudę. Red, hot and riot!


Screenagers.pl
Co łączy Jimiego Tenora i Damona Albarna? Obaj w 2007 roku nagrali pierwszą w karierze bezdyskusyjnie słabą płytę, obaj popełnili ją współpracując z legendami afrobeatu - Albarn z ex-bębniarzem Feli Kutiego Tonym Allenem, a Tenor z muzykami Kabu Kabu. Wydawałoby się, że połączenie fińskiego, postmodernistycznego wyrachowania z afrykańską pasją improwizacji musi przynieść co najmniej intrygujące rezultaty. Niestety Tenor, do którego przylgnęło określenie wiecznego eksperymentatora, tym razem nagrał płytę do bólu przewidywalną. Na 'Joystone' znajdziecie wszystko, do czego przyzwyczaił autor pamiętnego 'Intervision': elegancki, podrasowany elektroniką pop, rozpisany na masę instrumentów funk, zappopodobne, słodziutkie, manieryczne wokale. Jimi jak zwykle przygotował też coś dla amatorów zagadek pt. 'zgadnijcie na czym gram?' - znów wyciąga nie wiadomo skąd kilka swoich ekscentrycznych 'special instruments' [m.in. fotofon], tym razem jednak ich zastosowanie przypomina sztukę dla sztuki. Zarówno brzmieniowo, jak i kompozycyjnie, płyta jest co najwyżej przeciętna. Współpraca z Kabu Kabu, zamiast tchnąć nowego ducha w świat Jimiego Tenora, zaowocowała jego bezbarwną, zbanalizowaną wersją. Aranżacyjne rozpasanie zdecydowanie nie idzie tutaj w parze z pomysłowością, męcząc niemiłosiernie słuchacza. Najwytrwalsi mogą, co prawda, liczyć na nagrodę w postaci najlepszego na płycie, ostatniego 'Dede', ale jest ona jedynie nagrodą pocieszenia. Zadziorniejszy, efektowniejszy funk znajdziecie na 'Higher Planes', nieporównywalnie lepsze melodie na 'Beyond the Stars', sto razy bardziej przekonujące transowe, wielopłaszczyznowe, instrumentalne kawałki na 'Europie'. Trudno znaleźć jakiś powód nagrania nowej płyty - wydaje się, że mogłaby ona w ogóle nie istnieć, nie wprowadza bowiem niczego nowego do dorobku Fina. Chociaż pewnie gdyby nie jej akcja promocyjna, Jimi nie wyruszyłby w trasę koncertową i nie zawitałby do Warszawy na Free Form Festiwal. Tylko ze względu na to wydarzenie mogę napisać: dziękuję ci 'Joystone'.
autor: Piotr Szwed

The Miyumi Project

fragment relacji z koncertu z którego pochodzi niniejsze nagranie:
Jazz Forum
''. . .Miyumi Project Tatsu Aokiego to big band łączący afroamerykańską muzykę jazzową z tradycyjnymi brzmieniami japońskich bębnów taiko, wprowadzający do jazzu dalekowschodnią melodykę i nabierający w związku z tym cech muzycznego spektaklu. Strona wizualna jest tu bowiem niezwykle ważna - gra na bębnach taiko angażuje bowiem całe ciało muzyka, uderzenie jest nie tylko wydaniem dźwięku z instrumentu ale przekazaniem jemu energii skumulowanej na ten moment w ciele bębniarza. Wieloletni fizyczny trening pozwala na wypracowanie widowiskowych form i zaplanowanie skomplikowanej choreografii, co w połączeniu z komunikatywną, radosną formą muzyczną było dla widzów i słuchaczy niezwykłym przeżyciem. Wypracowana muzyczna formułą Miyumi Project może również egzystować samoistnie, w oderwaniu od wizualnej części spektaklu. Jest to możliwie głównie dzięki niezwykłemu kunsztowi tworzących go muzyków. Świetnie znany na chicagowskich scenach Mwata Bowden grający na dijeridoo i saksofonie barytonowym jest obok basu Tatsu Aokiego głównym napędem całego przedsięwzięcia. Baryton i bas w połączeniu z bębnami stanowiły tego dnia podstawę dla ekstatycznych solówek grającego na sopranie Francisa Wonga oraz ekspresyjnych partii skrzypiec w rękach młodziutkiego Jonathana Chena. Radość wspólnego grania udzieliła się i widzom którzy kilkakrotnie zmuszali muzyków do ponownego wyjścia na scenę. . .''
[Marcin Jachnik]
pełny tekst dostępny także na diapazon.pl

diapazon.pl; 2009-01:
''. . .Poznań, Festiwal Malta, jest 27 czerwca 2007 roku - Tatsu Aoki przezentuje swoją autorską propozycję - Miyumi Project. Szczęśliwcy, którzy tam byli mogą sobie przypomnieć ówczesne wrażenia. Inni, wówczas nieobecni, dostali szansę wysłuchania tej muzyki. Improwizowana mieszanka jazzu, muzyki azjatyckiej, afrykańskiej, ale i też europejskiej, robi wrażenie. Jedno z najciekawszych - w istotnym tego słowa znaczeniu - nagrań ostatnich lat mogących wprowadzić słuchacza w swego rodzaju prawdziwy trans. . .''
[Andrzej E. Grabowski]
całość można przeczytać na diapazon.pl

Art Pepper / Blue Mitchell

Editor's info:
Compiles all quintet recordings from Art Pepper & Blue Mitchell's December 27, 1976 studio session accompanied by the Dolo Coker Trio. Also contains all the quintet material from the studio date of the previous day - featuring the same lineup with Harold Land instead of Pepper.

''Art Pepper gave his all, all the time. I never heard him lay back at any time. And that is an honest musician.'' - Marty Paich

''I think Blue Mitchell was one of the most melodic players of his generation.'' - Jimmy Heath

Nicole Willis and The Soul Investigators

Brand Magazyn; 12/2008
Jeśli brzmienie Motown jest wam bliskie to Nicole Willis nie można pominąć. Z pełnym przekonaniem można stwierdzić, że Nicole Willis obok Michaela McDonalda, Alice Russell i Sharon Jones to pierwsi pretendenci do miana spadkobierców muzyków kojarzonych z Motown, by wspomnieć tylko Diana Ross and The Supremes, Stevie Wonder, Marvin Gaye i Martha Reeves and the Vandellas.

W dwie minuty i czterdzieści pięć sekund Nicole Willis and The Soul Investigators podają perfekcyjną definicję tego czym jest ''Motown Sound'', legendarne brzmienie Motown.

To co cechuje muzykę Nicole to elektryzująca ekspresja wokalna, duża dbałość o samą melodię, dynamikę i rytm.
Warto zastanowić się jaka jest przyczyna tego, że Nicole udało się tchnąć, w lekko zakurzoną już przez czas formę, nowe-muzyczne życie. Odbywa się to oczywiście bez rewolucyjnych zmian, jednak muzyczne ''dzisiaj'' odciska tu swoje piętno, mamy w końcu do czynienia ze współpracowniczką Leftfield przy płycie 'Rhythm and Stealth' czy Jimi'ego Tenora przy płycie 'Out Of Nowhere'.

W Los Angeles corocznie wręczane są Złote Gramofony, czyli nagrody Grammy. W tym roku przeglądając listę zwycięzców w oczy rzuca się jedno: króluje czarna muzyka. I nie chodzi tylko o tytuł płyty Amy Winehouse [''Back to Black''], która jest największą triumfatorką imprezy [pięć nagród: nowa twarz roku, najlepsza płyta pop, najlepsza wokalistka pop, najlepsze nagranie roku i najlepsza piosenka roku]. Rzecz w tym, że wszystkie główne nagrody zdobyli artyści sięgający do nagrań soulowych z lat 60. Motown, funk, jazz - te słowa klucze stanowiły o sukcesie.

Czarnoskóre wokalistki w typie Nicole Willis, Sharon Jones czy Alice Russell to dzisiaj fundamenty nowego soulu, przywołującego wszystko to co najlepsze w ''Motown Sound'', nie odżegnujące sie jednak od współczesnych trendów.



Rolling Stone, Nov 06
rating: * * * *
Les Inrocks, Oct 06

Muziq, Oct 06

Le Monde, 2 Oct 06

MOJO, APR 2006
''Veering between breakbeat-strewn JB strut and a glorious Motown-outtake sound, the Investigators aren't faking their funk.''


RECORD COLLECTOR, FEB 2006
''In ten huge productions they round up every stray vibe a Soul LP should boast.''


SOUL UP NORTH, JAN 2006
''Should be on your must buy list.

www.xlr8r.com
Keep Reachin' Up is an apt name for Brooklyn-based vocalist Nicole Willis' new record. Along with the Finnish-bred The Soul Investigators, Willis has been getting her just desserts over the last year, with Giles Peterson proclaiming the album's opener, 'Feeling Free,' track of the year, and 'If This Ain't Love' taking a slot on BBC's Top Ten Tracks of the Year list. Normally giving a Northern spin to the classic soul formula in their music, Willis and The Soul Investigators add an extra element to this latest release, namely, a collaboration with legendary dance music producer Maurice Fulton.

Soft and warm, Keep Reachin' Up is being released by Light in the Attic records, following on the heels of two Betty Davis reissues. A tough act to follow, but Willis and the Investigators are no pushovers, pulling in contributions from Jukka Sarapää, Jimi Tenor, Pekka Kuusisto, and others, and keeping the Motown in modern soul.

by Cameron Octigan

Ramsey Lewis Trio

Editor's info:
HIGH-DEFINITION PREMIUM VIRGIN VINYL - PRESSING FOR SUPER FIDELITY - THE WAY THIS MUSIC WAS MEANT TO BE HEARD - 180 gram VINYL - AUDIOPHILE PRESSING

This LP contains the complete album The Ramsey Lewis Trio in Chicago featuring the pianist's classic trio. The LP was recorded at Chicago's Blue Note club a couple of weeks before it was closed and was the last album ever recorded at the historic venue.

''It's been rewarding and I have the awards and have the physical things that come from certain successes but I'm still impressed more with music. When someone hands me an award, I'm appreciated and I show much gratitude and am impressed. But I bring it home I put it on the shelf and I go back to the piano. Because I know that life is not about awards. Life is about growth, evolution and getting to know yourself as honestly as possible and getting to understand what God means and what the Universe means as well as your responsibility to your fellow man. These are the things that are more important to me.''
Ramsey Lewis

Dozan

www.multikulti.com
Założony przez charyzmatyczną wokalistkę Shireen Abu-Kader zaspół Dozan bazując na elementach na Bliskim Wschodzie bardzo ważnych w pełen akustycznej magii sposób tworzy porywającą, wielobarwną opowieść.
Nad wszystkim unosi się duch międzykulturowego porozumienia. Dość dodać, iż muzycy pochodzą z Syrii, Jordanii, Libanu i Palestyny.
Trzy elementy odpowiedzialne są za muzyczną wyjątkowość albumu: pierwszy to instrumentarium, z których Lutnia Arabska/Oud i instrument perkusyjny Daff/Tar pojawiają się nieomal zawsze w składach bliskowschodnich zespołów.
Drugi to mistrzostwo wykonawcze członków zespołu, z których część to klasycznie wykształceni muzycy, a Shireen Abu-Kader to najbardziej charyzmatyczna z wokalistek/animatorek współczesnej Jordanii.
Trzeci element to skrząca się bliskowschodnią wielobarwnością kobiercowa muzyka, w pełni akustyczna, z dochowaniem niezbędnej uwagi każdemu brzmieniowemu szczegółowi.


Editor's info:
CELEBRATING ARABIC FOLKLORE
An innovative acoustic ensemble celebrating Arabic folk culture, Dozan was founded by Jordanian vocalist Shireen Abu-Khader and the Dozan wa Awtar Establishment. Featuring renowned musicians from across the Middle East Introducing Dozan showcases mystical Sufi influenced songs handed down through the generations, alongside beautiful Arab classics and a smattering of haunting contemporary compositions.
This modern folkloric chamber group consists of incredibly gifted Arab musicians, all based in Jordan. The ensemble represents all ages, origins, training and experience, accomplished in combining western and eastern instruments and singing techniques. Each of the three singers and four instrumentalists from Palestine, Jordan, Syria and Lebanon represent a unique flavour of their own Levantine heritage and musical treasures.
Boasting a masterful blending of voice and instrumentation, Dozan perform songs they grew up with, handed down by teachers and grandparents alike, at schools and family gatherings. Founder Shireen Abu-Khader is also the Director of Dozan wa Awtar Music Establishment, an arts organisation devoted to the promotion and preservation of Arabic choral music. With Dozan she has succeeded in creating an informal ensemble of Jordan's top musicians with an exceptionally intimate sound. The group has performed at some of Jordan's most inspiring locations: Amman's Roman Odeon Theatre, the shores of the Dead Sea and ancient Petra.
Dozan revives the pleasure of hearing the traditional songs afresh with the help their new arrangements, while respecting the beauty and authenticity of the originals. This recording is mostly about vocals: Jordanian tradition includes hymns from both the Christian and Muslim traditions, and female singers remain immensely popular in the region, whether they perform traditional songs or pop music. Dozan's songs have very simple but beautiful lines, reflecting the group's musical style: linear and profound, with lyrics narrating day-to-day stories with quirky humour. What makes the recording particularly unique is the added element of harmony, which is new to Jordan's secular music tradition.
True to the music's vocal nature, Dozan's arrangements rely mainly on two of the portable instruments that Arab people have always used for percussion: a large hand drum-tambourine called a daff or tar, and the traditional Arab stringed instrument, the lute or oud. String instruments have long been part of the Arab tradition, and Dozan have added two instruments that complement human voices - the viola for sweetness and the cello for richness. Unlike classical Arab orchestras which can be large and incorporate violins, keyboards and other compatible instruments, Dozan embraces an altogether more intimate effect, closer to an informal evening than a concert performance.


www.popmatters.com - by Deanne Sole, RATING: 6/10
[. . .] Dozan's seven Jordan-based musicians come from Palestine and Syria, as well as Jordan itself. The group is named for the Dozan wa Awtar Music Establishment. Its founder and lead female singer, Shireen Abu-Khader, is also the director and founder of Dozan wa Awtar. She is the woman holding one hand to the side of her head on the front cover of Introducing Dozan. Abu-Khader also heads the Department of Fine and Performing Arts at King's Academy in Madaba, directing choirs, composing music, and running workshops. The photograph on her Academy web page makes her seem less mysterious than the one on the front of the album. On the album she appears to be a representative of the sandy, antique building behind her, a thoughtful, prophetic woman. On the website she looks like a chirpy drama teacher.
[. . .]
The music is primarily, strongly, but not exclusively, Arabic. Outside influences segue in. There are times when the musicians decide to give their Levantine heritage a jazz moment. Near the start of ''Ajga' it sounds as if the instruments might be about to launch into the overture of an opera, perhaps a minute or two of incidental Western classical music. This impression flashes past, then we're back to the oud. The neatness of the arrangements, and the way the voices come together, suggest madrigals. It's this easygoing combination of Middle Eastern and European sounds that make Introducing Dozan a good bridge, a useful album for someone from a Euro background who wants to feel her way into Middle Eastern music but isn't sure where to start. An urbanely cultured folk music disc. [. . .]

worldmusiccentral.org - by: TJNelson
[. . .] Opening with the elegant 'Lamma Bada Yatathanna,' Dozan proves straight off that traditional Arab folk music needn't be seen as staid or merely quaint. Dozan vocalists Shireen Abu Khader, Nadine Shahuan and Rashwan Sabbagh sit squarely center stage throughout the CD, including the playful version of 'Ya Jarati,' the spare, mystical 'Ya Layl' and the classically stunning 'Hal Asmar Allon.'
[. . .]
The crystalline vocals of Ms. Abu Khader and Ms. Shahuan against the richly wrought vocals of Mr. Sabbagh on 'Tal'a Min Bayt Abuhu' bring to mind sitting a courtyard with a glass of tea surrounded by birds singing in the trees; the effect is charming. It is instrumental track 'Ajga' that allows the musicians of Dozan to really spread their wings. Plumy with viola, oud, cello and daff, 'Ajga' starts out a mysterious journey with dark turns of phrase before leaping headlong into a Middle Eastern jazz riff that is simply electrifying.

Putting a fresh face on the traditional, Introducing Dozan points Arab folk music in an entirely new direction without losing its simple beauty or elegance, so with its wealth of remarkable talent, Dozan is set for a remarkable journey. [. . .]

www.411mania.com - by Michael Adler
[. . .] there's not much to recommend here unless you're already in to Arabic folk music. It's not going to set the world on fire, nor is it particularly innovative. It's a collaboration of musicians who set out to make some solid compositions, and it's exactly what they did. [. . .]

Independent - by Michael Church


[. . .] Singer Shireen Abu-Khader fronts an ensemble of musicians from across the Middle East in a series of songs drawn from both Muslim and Christian traditions: the effect is interestingly unplaceable, and Shireen's voice has irresistible charm. The ensemble's desire to win new audiences for their traditional songs leads them to experiment with new modes, without erasing what makes their music special. [. . .]

Różni Wykonawcy - Rough Guide

www.multikulti.com:
Najnowsza płyta z cenionej brytyjskiej wytwórni World Music Network 'The Rough Guide To Colombian Street Party' to piąta płyta z cyklu 'The Rough Guide To Street Party'. W 2008 roku ukazały się cztery pierwsze: The Rough Guide to Cuban Street Party [RGNET1199], The Rough Guide to Brazilian Street Party [RGNET1206], The Rough Guide To African Street Party [RGNET1201], The Rough Guide To Latin Street Party [RGNET1212].
Chyba trudno sobie wyobrazić lepszy czas na premierę, mamy w końcu czas szalonego karnawału, a kto potrafi się lepiej bawić jak nie mieszkańcy Ameryki Łacińskiej?
Choć najbardziej znaną Kolumbijką pozostaje obecnie Shakira trzeba wiedzieć, że kraj ten skrywa dużo większe muzyczne bogactwo.
Kolumbia to dość szczególne miejsce na mapie Ameryki Łacińskiej, kultura tego kraju została ukształtowana w równym stopniu przez wpływy europejskie, afrykańskie, co pochodzące z kultury metyskiej i Indian Południowej Ameryki.
Ta wyjątkowość daje wybuchowy efekt muzyczny, afrykański puls, europejska elegancja, metyski temperament plus instrumentalne inkrustacje wprost z muzyki Indian Południowej Ameryki zaspokoją najbardziej wyszukane oczekiwania fanów world music nie stroniących od tanecznych zabaw.
autor: Piotr Szukała


Editor's info:
Colombia, Latin America's only country with both Pacific and Atlantic coastlines, boasts vibrant traditional and contemporary music scenes, whether mestizo, African, European or Indian. Colombians also know how to party! The Rough Guide To Colombian Street Party is a snapshot of the parties, mixing the obscure with the obvious, the newest with the oldest, from ancient Indian flute music to the latest reggaeton. Dance like there's no manana!
This compilation is a snapshot of Colombia's myriad musical jewels, and the theme is Street Party - something that Colombians excel at. No true salsero needs an introduction to the work of Colombia's undisputed 'rumbero maior' Joe Arroyo. Originally one of the three lead singers of Fruko Y Sus Tesos, Barranquilla native Joe went solo in the mid-1980s, recording a series of superb albums that brought other Caribbean and African rhythms - compas, zouk, soca, soukous - into the salsa fold for almost the first time. Champeta is the music that grew up in the 1980s on the Atlantic coast from a mixture of traditional Afro-Colombian music and the highlife, afrobeat, soukous, soca, zouk and reggae LPs that sailors would trade in the street-markets of Barranquilla and Cartagena. A perfect addition to any Colombian Street party is the manically-energetic, reverb-packed soukous-champeta from Makina Del Caribe, one of the genre's longest-serving groups, whose light-hearted, pop-influenced approach to champeta has revealed the style to many Colombians who would not normally dream of listening to such 'rough' music. Colombiafrica's Voodoo Love Inna Champeta Land took some four years in the making, but champeta has never before been executed so perfectly as in this project, involving as it does some of the original Afro-Parisian session-players who were champeta's inspiration in the first place.
'El Mecanico' was a big dancefloor hit for many of the great porro and cumbia big-bands of the 1950s and 1960s, and Electro-cumbieros Grupo Retrovisor - a joint project based in Bogotá and Zurich - roll together a medley of similar classic tunes in a modern dancefloor style as a homage to the old-time cumbiamba parties. La Contundencia specialise in chirimía, the 'national' music of the Pacific coast, where cumbia isn't played at all. Contundencia's rhythmic range is astonishing: aguabajo, bambuzu, polka, mazurka, jota, just for starters. Currently spearheading an old-school salsa movement in Bogotá, LA-33 are a sensational high-energy salsa dura band consisting entirely of players under the age of 30, with a fresh, rock- and punk-inspired energy to their music. LA-33 have just completed a sell-out, 50-date tour of Europe and Japan. Also Bogotá-based, Mojarra Electrica fuse traditional bullerengue, currulao and chirimía with funk, jazz, reggae, timba and soukous, as well as the occasional heavy-metal guitar lick. 2003s album La Calle 19 featured on several 'Best Of. . .' lists [including the influential Rolling Stone [En Espagnol] magazine].
Already acknowledged as one of the most exciting developments on the Colombian music scene, the brilliant hip-hop threesome ChocQuibTown fuse their tongue-twisting breakbeat style with the traditional instrumentation of their forefathers to produce a sort of chocoano parallel to the Mexi-Cali 'Brown-&-Proud' Xikano movement. Colombia's most influential ska-rock band, Doctor Krapula started in 1998, and a combination of hard work, talent, fresh influences and undoubted live-show charisma have led to rocketing record sales and awards [including the coveted MTV Latinos 2006 Best New Alternative Artist Award].
.

www.popmatters.com; Rating: 7/10
Good man, compiler John Armstrong, this is exactly how a party album from a respected world music label should be handled. The easy thing to do would have been to turn it into an all-cumbia compilation, or wall-to-wall it with Spanish-language dance-pop. Armstrong's fluff-free mix starts with flutey, folky gaita from Sixto Silgado and his Gaiteros, then takes off into an amazing medley of different styles, merengue, hip hop, cumbia, nu-salsa, rock, dance, champeta, not even rejecting Ricky Martin when one of the bands grabs the olé olé olé chorus from 'La Copa de la Vida' and instrumentals it. The straight Rough Guide albums open countries out in front of us like degustation menus. So does this one, but it keeps up a party tempo while it does it.
by Deanne Sole