Catégories

Terra Plana


  • Code: MPSMT009
  • Producteur: Multikulti Project (PL)
  • Code du producteur: 5907529223741
  • Prix: 41,99 zł
  • Recommander ce produit

Avant Jazz / Free Improvisation / Avant-Garde
premiera polska:
2018-06-07
seria wydawnicza: Spontaneous Music Tribune Series is dedicated to iberian free improvised music
kontynent: Europa
opakowanie: kartonowe etui
opis:

multikulti.com
Dziewiąta odsłona serii wydawniczej Spontaneous Music Tribune, dedykowanej iberyjskiej scenie muzyki improwizowanej. Oficyna fonograficzna Multikulti Project w 2016 roku skończyła 20 lat. Świętując tę "ponadełnoletniość" ogłosiliśmy debiut nowej serii wydawniczej - której nazwa - Spontaneous Music Tribune - wzięła się od nazwy partnera serii, wyjątkowego miejsca w Internecie - spontaneousmusictribune.blogspot.com, gdzie znaleźć można kompetentne, wyczerpujące i pisane z pasją teksty o muzyce improwizowanej, która zepchnięta została dzisiaj na margines marginesów, a bez której założyciel blogu i my w Multikulti Project nie wyobrażamy sobie życia.
Pojawiają się tutaj nagrania pochodzące z Półwyspu Iberyjskiego. Pierwsza płyta serii zawierała studyjne nagranie niezwykłego kwartetu Völga w składzie: Fernando Carrasco, Alex Reviriego, Iván González i Vasco Trilla.
Płyta druga to nagranie koncertowe niezwykłego projektu prowadzonego przez Ivána Gonzáleza - Memoria Uno.
Trzecia odsłona serii to debiutancki album katalońskiego tria – Phicus, w składzie Ferran Fages: electric guitar, Alex Reviriego: double bass i za perkusją Vasco Trilla.
Po niej były Yedo Gibson - Vasco Trilla "Antenna" MPSMT004, Albert Cirera "Lisboa’s Work" MPSMT005, Rajada by Pedro Sousa / Miguel Mira / Afonso Simoes "Rajada" MPSMT006, Luís Vicente / Seppe Gebruers / Onno Govaert "Live at Ljubljana" MPSMT007.
Teraz przedstawiamy duetowe nagranie Alberta Cirera i Witolda Oleszaka. Obu muzyków łączy upodobanie do tzw. nowej muzyki improwizowanej, eksperymentalnych konstrukcji dźwiękowych zbudowanych z dźwięków konwencjonalnych oraz preparowanych na bazie konwencjonalnych instrumentów. Ich wspólne koncerty nie są wcześniej przygotowywane, więc za każdym razem jest to totalna improwizacja.

Oto co pisze w liner notes do płyty „Terra Plana”, znany i ceniony portugalski dziennikarz Rui Eduardo Paes (jazz.pt):
„Połączenie instrumentu dętego drewnianego i fortepianu ma swoje korzenie w muzyce kameralnej, do tego stopnia, że każdy równoważny układ we wszelkiej dzisiejszej ekspresji muzycznej jest reprodukcją cech formalnych rozwiniętych w domenie tzw. muzyki „klasycznej” czy „uczonej” muzyki pisanej. W pewnym sensie to samo dzieje się w duecie katalońskiego saksofonisty – Alberta Cirera i polskiego pianisty Witolda Oleszaka, z tą różnicą, że muzycy używają tej formuły, by zdekonstruować jej własne terytorium, procedury, słownictwo, ramy idiomatyczne czy nawet dźwiękowe osobliwości. Metaforycznie, w rozbitej muzyce, którą słyszymy i dosłownie: Oleszak używa zarówno zrujnowanych pianin, jak i stosuje ich preparowanie dla osiągnięcia radykalnej zmiany ich tonu, nie po to, by stworzyć zestaw perkusyjny, jak to czyni wielu od czasów Johna Cage’a, ale by wrócić do świata przed-muzycznego dźwięku, który to umożliwia mu wynalezienie muzyki tak, jakby matka wszystkich sztuk nigdy nie istniała; Cirera wkłada najróżniejsze obiekty do wnętrza czaszy saksofonu, czy to puszkę po piwie czy wibrujące dildo, czasami także rozmontowując narzędzie skonstruowane przez Adolphe’a Saxa i grając jedynie na jego poszczególnych częściach, zmusza je by robiły to, do czego nie były uprzednio przeznaczone.
Można przypuszczać, że w rezultacie powstanie chaos, ale tak nie jest: każda improwizacja (nie posiłkują się nutami – co czyni całą istotną różnicę) ma sens architektoniczny, który zadziwia nas i równocześnie, tworzy się dramatyczne centrum, które odwołuje się nie do naszych mózgów, lecz do naszych wnętrz i serc.
Jest to muzyka uwolniona z samej muzyki, rodzaj świeżego restartu.”

ALBERT CIRERA
Z ponad 30 nagraniami w ciągu ostatnich 5 lat, Albert Cirera stał się jednym z najbardziej aktywnych i wszechstronnych saksofonistów Półwyspu Iberyjskiego, poszukiwanych zarówno na współczesnej scenie awangardowej, jak i w czystym „mainstreamie”.
Po 10 latach spędzonych w Barcelonie, od października 2013 mieszka między Barceloną i Lizboną. Regularnie grywa z Ulrikiem Mitzlaffem, Carlosem Zingaro, Gabrielem Ferrandinim, Hernânim Faustino czy Abdulem Moaimemem. Grał i nadal grywa z Agusti Fernandezem, Joe Morrisem, Dani Dominguezem, Jaume Llombartem, Hugo Antunesem, Massa Kamaguchi, Bartem Marisem, David Mengualem … A szczególnie z Ramonem Pratsem, z którym tworzy legendarny duet „Duot”. Poza prowadzeniem własnych zespołów (A.C. i Tres Tambors, A.C. Lisbon Trio), Cirera bierze udział w projektach takich, jak Memoria Uno, Agusti Fernandez Liquid Trio / Quintet, Octopussy Cats czy Fail Better!
Cirera uczęszczał na lekcje gry na skrzypcach, gdy miał 6 lat. Później, jako asystent Alfonsa Carrasscosa, grał na saksofonie jako głównym instrumencie. W 2006 roku ukończył studia w Escola Superior de Música de Catalunya, ucząc się między innymi od Eladia Reinona, Xavi Figaroli, Dani Pereza i Agustí Fernandeza. W Holandii, w Royal Conservatorium w Hadze (Holandia), był uczniem Johna Ruocco, a następnie praktykował u Tony’ego Malaby’ego, Ellery’ego Eskelina, Billa Mchenry’ego lub Perico Sambeata.
Wydał kilkadziesiąt płyt, w tym dwie w naszym kraju. Obie w roku ubiegłym. Pierwsza z nich to Liquid Trio „Plays Bernouli” (Fundacja Słuchaj!), druga, to pierwszy w jego karierze album solowy „Lisboa’s Work” (Multikulti Project/ Spontaneous Music Tribune).

WITOLD OLESZAK
Naukę muzyki rozpoczął w wieku 5 lat. Po latach formalnej edukacji (fortepian klasyczny) porzucił szkołę, występując jako członek para-teatralnych i avant-rockowych grup. Te doświadczenia, najbardziej wpłynęły na jego rozwój artystyczny. Od 1989 studiował architekturę (jest dyplomowanym architektem), jednocześnie samodzielnie kontynuował naukę gry na instrumencie. W tamtym czasie tworzył utwory ilustracje dla teatru alternatywnego i koncepcje partytur graficznych. Obecnie jest całkowicie oddany swobodnej improwizacji. Zazwyczaj gra na fortepianie, fortepianie preparowanym, instrumentach własnej konstrukcji oraz zdewastowanych i uszkodzonych.
Niedawno podjął się roli dyrygenta Poznańskiej Orkiestry Improwizowanej. Jest także założycielem wydawnictwa Freeform Association, w którym, z podejściem dokumentalisty, opublikował kilka istotnych archiwalnych nagrań. Jako wykonawca, najbardziej ceni sobie współpracę ze świetnymi współczesnymi perkusistami (zwłaszcza w duecie), z których, poprzez przyjaźń i wieloletnią współpracę, największy wpływ wywarł na niego Roger Turner. W muzyce najbardziej cieszy go wszystko co jest niedookreślone – czerpiąc z tego pełnię korzyści w postaci cudów improwizatorskiej kontroli nad każdym materiałem, który mu wpadnie w ręce – zakorzenionym w tradycji muzyki europejskiej jak i w zamaszystej spontaniczności swobodnego gestu.
Maciej Lewenstein, w swojej książce Polish Jazz Recordings and Beyond napisał: „On jest absolutnym objawieniem: jego gra jest rodzajem mieszanki stylów Johna Cage’a i Cecila Taylora, wyniesionych poza zupełnie nowe horyzonty”.


Liner notes
The combination of a reed instrument and a piano has strong roots in chamber music, so much so that any equivalent format in every musical expression today are reproductions of the formal characteristics developed in the domain of “classical” or “savant” written music. In some way, it also happens with the duo formed by Catalan saxophonist Albert Cirera and Polish pianist Witold Oleszak, but both these musicians use it to deconstruct its own premises, procedures, vocabularies, grammars, idiomatic contours and even acoustic particularities. Figuratively, in the disjointed music we hear, and literally: Oleszak either uses ruined pianos or prepare them in order to radically transform its natural pitches, not with the purpose to have a percussive setup in hands, as many do since John Cage, but to go back to a pre-musical sound world enabling him to invent music as if the mother of all arts never existed; Cirera puts objects inside the saxophone hood, be it a beer tin can or a vibrating dildo, sometimes also disassembling the tool designed by Adolphe Sax and playing only its parts, forcing them to do what they can’t. You may think that chaos would be the result, but no: each improvisation (no scores around, and that makes also all the difference) has an architectural sense that astonishes us, and at the same time there’s a dramatic focus dealing not with our brains but with our guts and hearts. This is music freed from music itself, a kind of fresh restart. Are you prepared for it?
Rui Eduardo Paes (www.jazz.pt)

muzycy:
Albert Cirera - tenor and soprano saxophones
Witold Oleszak - grand piano

utwory:
1. Terra de Cristall 3:42
2. Terra de llops 3:40
3. Terra Freda 4:55
4. La futura Antigua terra 11:14
5. Terra d’ogrues 7:20
6. Terra escaldada 5:00
7. Petita terra 0:50
8. Terra plana 3:47
9. Terra buida 4:06

total time - 44:34
wydano: 2018-06-07
nagrano: Recorded 11th of October 2017, Radio Poznań by Joachim Krukowski
Mixed and mastered by Witold Oleszak

more info: www.multikulti.com

Obrazek 1

Obrazek 1


Obrazek 1


Obrazek 1


partner wydawnictwa: